Kun je een man geloven op zijn gezongen woord?
Men neme een gepassioneerd en gevoelig hart.
Een hart met poëzie, dat eenmaal bloedend de mooiste teksten in stroperige, dikke rivieren naar buiten pompt.
Kransen omlegt.
Neem een stem, één uit duizenden.
Warm, sonoor, bariton.
Kies voor het ingetogen drama, de melancholie, de nostalgie, Sehnsucht, Schmerz.
Omring het met puike muzikanten die zich allen ondergeschikt maken aan hem.
En hij zingt als een geketende sirene, een misthoorn.
Vangt je met zijn stem.
En daar wil je met alle liefde in verdrinken. Tegen de rotsen aan slaan.
Vergeet je dat je kunt zwemmen.
Afgelopen maandag bond hij me vast met zijn zang en emotie.
Vrijwillige overgave.
Mijn kloppend hart ponste tranen.
Eén song pakte me, puur op melodie en zang.
De tekst was nagenoeg gemompeld.
De cello schuurde en kliefde.
Een stuk van de tekst heb ik hieronder gezet.
Op de terugweg naar huis: dikke mist.
Zo moest het zijn.
All the love, all the love inside me
it's on its way to find you
Don't try to hide from my love for you
All the love, all the love inside me
it's on its way to find you
like the tide, I'll always return to you
All the love, all the love inside you
waits for me in the dunes
in the tall grass you sit and smile
you're the only one
that could ever tease me
All the love, all the love inside you
feels my stare getting closer to you
down on the shore
you sing your love to the stars
that are guiding me back to you
All the love, all the love inside me
feels your breath upon my back
and hears your song that calls me home
The sum of all the things I've seen.
vrijdag 26 december 2008
Borsten
Om die van mij kun je niet heen.
Nu niet, nooit niet.
Dat is weleens anders geweest.
Als 15 jarige tomboy herkende je het meisje in mijn stem.
Mijn vrouwelijke vormen ontpopten laat.
Als jong volwassene had ik een soort haat/liefde verhouding met ze.
Het effect op de mannen was onmiskenbaar.
Ik zelf was ze liever kwijt dan rijk.
Haat herinneringen.
19 was ik toen ik een winterseizoen werkte in de populaire Eden bar in Verbier.
Mijn chef Patrice, onder het genot van een glas teveel Dôle en een babbel met de plaatselijke clientèle had de euvele moed om ze te prijzen en vervolgens zacht strelend aan te raken.
Een rake linkse vloerde hem.
Daar lag hij, zijn trots en onze arbeidsrelatie.
6 jaar later was ik minder alert en lag de arbeidsrelatie anders.
Singapore; met je baas en een aantal klanten in een chique nachtclub.
Heel gewoon voor daar.
Hurjit, overgevlogen uit India en inkoper van het belangrijke STC vroeg me ten dans.
Zijn ogen reikten precies op borsthoogte.
Blijkbaar prikkelde dit zijn fantasie.
In niet mis te verstane woorden kreeg ik te horen wat hij allemaal wilde met die borsten van mij.
Mijn oren toeterden.
Het liefst had ik hem ter plekke gecastreerd, maar ik stond verlamd op de dansvloer bij zo veel verbaal geweld.
I feel stupid and contagious.
De volgende dag gaf ik zijn account aan mijn mannelijke collega.
Tussen uitdelen en incasseren ligt nog een ander memorabel moment.
Zomer 1989. Om mijn vertrek uit London na anderhalf jaar te vieren jaar ga ik stappen met 2 Hollandse meiden die werkzaam zijn op de ambassade.
Heavy duty.
Seedy nachtclub ergens in Mayfair.
VIP room. Pitchers met G&T.
De manager komt op me af.
"Please enter our Miss Wet T-shirt competition tonight. I guarantee you, you will win. Fifty pounds is yours to have."
Ordinair.
Vijftig pond.
Alcohol en jeugd maken roekeloos.
De meiden sporen me aan.
Ik doe alleen mee als ik win.
Die hedge krijg ik van de manager.
"Darling, no one gets close".
Laten we er dan een feestje van maken. Parodie.
Niemand die me hier kent; ik ga toch weg.
Ik schrijf me in als 'Sloerie Snol'.
Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.
De gin doet zijn werk. De verkiezing laat lang op zich wachten.
Eén jurylid ontbreekt nog.
Twijfel. Wat moet ik nou met vijftig pond?
En seedy and sleazy past echt niet bij me, ook al doe ik hard mijn best.
Het wordt drukker in de VIP room.
Fotografen verschijnen, evenals een aantal curieus uitgedoste heren. De jury.
Het wordt rommelig. De meiden hangen aan de bar.
Ik ijsbeer wat rond op cold feet.
Een jurylid komt op me af, trekt in één keer met zijn hand mijn top en bh omhoog.
Zijn mond zuigend aan mijn tepel.
Flitsende lampen, schietende plaatjes. Tien seconden.
Ik ben gelijk nuchter.
Schreeuw naar mijn 'vriendinnen', die bulderen van de lach.
Te veel alcohol.
Ik vlieg de fotograaf aan en eis zijn filmrolletje.
“Sloory, we need the publicity and we know you're going to win.
So cut the crap and be a pretty girl".
Ik verlaat de scene vijftig pond armer en een ervaring rijker.
De volgende dag koop ik alle Sunday tabloids op zoek naar een foto van Tony James met Hollands one-hit wonder.
Nu niet, nooit niet.
Dat is weleens anders geweest.
Als 15 jarige tomboy herkende je het meisje in mijn stem.
Mijn vrouwelijke vormen ontpopten laat.
Als jong volwassene had ik een soort haat/liefde verhouding met ze.
Het effect op de mannen was onmiskenbaar.
Ik zelf was ze liever kwijt dan rijk.
Haat herinneringen.
19 was ik toen ik een winterseizoen werkte in de populaire Eden bar in Verbier.
Mijn chef Patrice, onder het genot van een glas teveel Dôle en een babbel met de plaatselijke clientèle had de euvele moed om ze te prijzen en vervolgens zacht strelend aan te raken.
Een rake linkse vloerde hem.
Daar lag hij, zijn trots en onze arbeidsrelatie.
6 jaar later was ik minder alert en lag de arbeidsrelatie anders.
Singapore; met je baas en een aantal klanten in een chique nachtclub.
Heel gewoon voor daar.
Hurjit, overgevlogen uit India en inkoper van het belangrijke STC vroeg me ten dans.
Zijn ogen reikten precies op borsthoogte.
Blijkbaar prikkelde dit zijn fantasie.
In niet mis te verstane woorden kreeg ik te horen wat hij allemaal wilde met die borsten van mij.
Mijn oren toeterden.
Het liefst had ik hem ter plekke gecastreerd, maar ik stond verlamd op de dansvloer bij zo veel verbaal geweld.
I feel stupid and contagious.
De volgende dag gaf ik zijn account aan mijn mannelijke collega.
Tussen uitdelen en incasseren ligt nog een ander memorabel moment.
Zomer 1989. Om mijn vertrek uit London na anderhalf jaar te vieren jaar ga ik stappen met 2 Hollandse meiden die werkzaam zijn op de ambassade.
Heavy duty.
Seedy nachtclub ergens in Mayfair.
VIP room. Pitchers met G&T.
De manager komt op me af.
"Please enter our Miss Wet T-shirt competition tonight. I guarantee you, you will win. Fifty pounds is yours to have."
Ordinair.
Vijftig pond.
Alcohol en jeugd maken roekeloos.
De meiden sporen me aan.
Ik doe alleen mee als ik win.
Die hedge krijg ik van de manager.
"Darling, no one gets close".
Laten we er dan een feestje van maken. Parodie.
Niemand die me hier kent; ik ga toch weg.
Ik schrijf me in als 'Sloerie Snol'.
Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.
De gin doet zijn werk. De verkiezing laat lang op zich wachten.
Eén jurylid ontbreekt nog.
Twijfel. Wat moet ik nou met vijftig pond?
En seedy and sleazy past echt niet bij me, ook al doe ik hard mijn best.
Het wordt drukker in de VIP room.
Fotografen verschijnen, evenals een aantal curieus uitgedoste heren. De jury.
Het wordt rommelig. De meiden hangen aan de bar.
Ik ijsbeer wat rond op cold feet.
Een jurylid komt op me af, trekt in één keer met zijn hand mijn top en bh omhoog.
Zijn mond zuigend aan mijn tepel.
Flitsende lampen, schietende plaatjes. Tien seconden.
Ik ben gelijk nuchter.
Schreeuw naar mijn 'vriendinnen', die bulderen van de lach.
Te veel alcohol.
Ik vlieg de fotograaf aan en eis zijn filmrolletje.
“Sloory, we need the publicity and we know you're going to win.
So cut the crap and be a pretty girl".
Ik verlaat de scene vijftig pond armer en een ervaring rijker.
De volgende dag koop ik alle Sunday tabloids op zoek naar een foto van Tony James met Hollands one-hit wonder.
Abonneren op:
Posts (Atom)