The Kick Inside

Eén van de voordelen van een deel van je jeugd in een Angelsaksisch land doorbrengen is het vieren van tradities, die pas later in ons calvinistische landje ˜door de commercie" gebracht werden.
Zo werd ik rond mijn 13e voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen ˜Valentines Day".

In de weken voorafgaand aan de 14e februari was ik net als mijn schoolvriendinnetjes heel druk bezig met het verzamelen en uitwisselen van verschillende liefdesgedichten, die ik in mijn beste handschrift neerpende in een schriftje.
Dat ik dan weer aankleedde met hartjes, plakkertjes en afkortingen als S.W.A.L.K.
Het hele proces leek veel op het vullen van een poesiealbum gekoppeld met Sinterklaasachtige spanning.
Giebelende meiden onder elkaar.
Speculeren wie je kaarten ging sturen en van wie je ging ontvangen.
De liefde was een onontgonnen, onbekend terrein.
De pijlen van Cupido waren rank en slank.

Dertien zijn en Valentijnsdag gaan opmerkelijk goed samen.
Samen met een eerste hevige verliefdheid, op natuurlijk de knapste jongen van de klas met poetische inborst, Kenneth.
Hij schonk mij mijn eerste zelfgemaakte en handgeschreven Valentijnskaart en Kate Bush's The Kick Inside.
Met kerst wonnen wij de eerste prijs met dansen op Village People's Y.M.C.A.
Ik weet nog precies wat ik aanhad.
Meer dan zoenen deden we niet.
Liefde was puur.
Toen we een paar jaar later echt, echt verliefd op elkaar werden -dat merkten we doordat we scharrelden met anderen- werd ik bruusk weggerukt uit het Schotse naar Nederland.
Liefde deed een beetje pijn.
De pijlen kregen scherpere randjes.

Op mijn 19e troffen we elkaar weer, en sloeg de bliksem in.
We hielden we het een half jaar met elkaar uit in Edinburgh.
Hij studeerde inmiddels English Literature & Drama, was 'zwaar' aan de drugs en ik had Florence Nightingale en masochistische trekjes.
Liefde deed pijn.
Van heel dichtbij hem naar de kloten zien gaan behoedde mij om het zelfde te doen.
Daar had ik geen NLP voor nodig.
Ik vertrok naar Zwitserland. We verloren elkaar uit het oog.
Tien jaar later was hij dood.
Zijn hart had te veel littekenweefsel opgelopen van al die doorklievende pijlen.

Dertig jaar later is Valentijnsdag niks wat het was voor mij.
De commercie dwingt je bijkans om vooral vandaag je geliefden te vertellen dat je van ze houdt.
Ik vind dat je dagelijks je geliefden moet laten blijken dat je van ze houdt.

Valentijnsdag is voor mij een herinnering aan hem, en luister ik naar Kate.

Grafenberg Shots

Headline, onlangs:
Mannen met geld bezorgen vrouwen betere orgasmes.
Onderzoekje onder een kleine 1500 Chinese vrouwen.
Representatief?
Een land dat alleen al meer dan 221 miljoen internet gebruikers heeft?
Dat kapitalisme opnieuw uitvindt, maar waar de dames een kuisheidsgordel uit de Han dynastie dragen, als het op hun genot aankomt.
'When Harry met Sally' is eindelijk door de censuur.
En schreeuwen ze nu harder.

Trend berichten.
Ook helemaal van nu.
2009 is nog vers van de pers.
In-uit.
Uit-in.

Ook zo mee bezig?

Geen lingerie, bikiniwax- en botox parties meer.
Zo passé.
Bovendien BTDT, toch?

Hot off the press: G-shot party.
Nee. Geen cocktails met Gin als basis.

Eindelijk na twee jaar via de Atlantische oceaan en het Kanaal, ook binnenkort in Nederland.
Voor de vrouw die nog op zoek is naar haar G-spot en deze wil activeren.
Die inmiddels bekend is met haar clitoraal orgasme, en nu ook een tweede soort orgasme wil.
Dames, er zijn er drie.
Misschien zelfs vijf!

G-shot party.
Voor 1000 euro wordt jouw inwendige gevoelige, genotsknopje ingespoten met een filler.
Ja, hetzelfde als wat ze in je lippen inspuiten.
You know the score.
En heb je drie tot vier maanden, met een beetje mazzel, geen last van vingers of pikken die verkeerd mikken.
Je vernieuwde stootkussen.
Gespot.
Routebeschrijving overbodig.
Gezellig met je vriendinnen langs de dokter om geprikt te worden.
Het duurt nog geen kwartiertje.

"What's a little prick between friends."
"Doe mij maar een double-shot."

Daar kunnen we dan net nog hard en schaapachtig om lachen.
Geen G-spot zonder zelfspot.
Mak als een lam.
In-uit
Uit-in.

Ik vraag me nou weer af voor wie we dit doen.
Voor ons eigen genot? Aangespoord door?
Kunnen we de druk nog aan?
Sinds Kinsey voor een - godzijdank- seksuele revolutie zorgde, zijn we nu ruim vijftig jaar later wel doorgeslagen.
We zijn niet meer tevreden met één orgasme, we willen er zoveel en zo gevarieerd mogelijk.
Liefst een aantal na(ast) elkaar.
Onderzoekers en media bepalen hoe wij moeten vrijen.
Daarom haakt iedereen massaal af.
We hebben geen zin meer in seks.
Mannen hebben tijdens het vrijen te veel stress omdat ze per se willen dat de vrouw klaarkomt.
Zijn pleasers geworden in plaats van overmeesteraars.
Niks egoïstisch aan.
O ja? Says who?
I rest my case.
En wij vrouwen wringen ons in allerlei bochten.
En niet óf juist wel omwille het standje.

De vrouwelijke lustbeleving blijft een raadsel voor de wetenschap.
Voor mannen dan.
Laat dat nou alsjeblieft één van onze mysteries blijven.

En was ik nu de dokter op een G-shot party.
Ik zou geneigd zijn een airbag in te bouwen.


PS voor mannen
In de vrouwelijke lustbeleving schuilt geen mysterie.

Ze geniet of ze geniet niet.

IFFR 2009- Ook het parallel universum is eindig

Met het slotfeest nog in de benen, keel en aderen, wil ik me toch wagen aan een korte samenvatting. Het was een uitzonderlijk filmfestival, waarin ik veel prachtige films gezien heb. 33 films, waarvan 3 niet gezien en uit evenveel weggelopen. Hoogscorend.

In tien dagen de wereld rond (Argentinie, Vuurland, Mexico, Canada, Korea, Japan, Nieuw Zeeland, Frankrijk, India, Sri Lanka, Zweden, Italie, Indonesie, Amerika, Duitsland, Engeland).
In dezelfde tijd heen en weer geschoten tussen een spectrum van emoties.
Tienerleed, volwassen leed, geweld, vreugde, verzoening, vergeving.

Je bevind je in een soort parallel universum.
Als op een boot in een heftige storm, met de golven die over je heen beuken.
Soms in het oog van de storm, waar alles stil is.
Gewoon koers houden, en weten dat er altijd een haven is waar je aan kunt doen.
En dat je die ook bereikt.

Slumdog Millionaire
Wat kan ik hier nog over zeggen? Een hit van Danny Boyle! Publiekslieveling van het IFFR.
Met 10 oscar nominaties, een geheide winnaar.
Flitsend, ontroerend, lovestory met happy end! Jongen uit de sloppenwijken van Mumbai wint Lotto Weekend Millionaire (Ik zal mijn eigen bijdrage eens bloggen ).
Schetst een zeer realistisch beeld van het India van vandaag.

Twee jaar geleden gingen we met zijn vieren naar ‘Les Anges exterminateurs van Jean Claude Brisseau.
De regisseur was met twee actrices toen aanwezig om zijn film te verdedigen. Brisseau maakt cultureel verantwoorde erotische film, wat door anderen porno genoemd wordt.
Maar zeg dat niet tegen een Fransman.
Wij zagen de film met prachtige vrouwen en concludeerden: porno.
Ik vergat de man en zijn film.

A l’aventure
A l’aventure gaat over een vrouw die haar vriend verlaat op zoek naar het ultieme orgasme.
Dat vond ik een intrigerende thema, dus kwam die film op onze lijst. Film begon aardig. Bloedmooie vrouw – eyecandy.
Na tien minuten dacht ik ‘Goh, die speelde ook in …’ . En vervolgens kwam je als voyeur toch weer terecht in een porno film met een semi-intellectueel overgoten sausje.
Helaas hield de film geen stand.
Het ultieme orgasme?
Mail me and find out!

Gomorra
Ik dacht dat het aan mij lag.
Dat ik te veel whisky op had en het niet zo helder meer zag.
Ik was erg moe, wilde al weg maar had al eerder genadeloos om mijn oren gekregen dat ik weg was gegaan bij Breathless omdat ik dat te gewelddadig vond. Peerpressure
Ik vond er geen ruk aan.
Vertelde niets nieuws.
Ja we leven in dog eat dog maatschappij en in de Camorra gemeenschap wordt dat nog extra vergroot.
Je wordt er door beschermd en je wordt er door afgeslacht als je probeert af te scheiden.
De ene keer ben jij baas, de volgende keer een ander.
En er vallen altijd te veel doden.
Ik had dus gewoon naar huis moeten gaan!


La vie moderne
Petit tresor!
Prachtige, ontroerende film over uitstervend ras.
Franse boeren, het soort dat koeien en schapen houdt. En dus veel land bezit, want hebben hooi nodig.
Hard voor weinig.
Boeren die jaren gevolgd zijn door de documentairemaker, die daardoor een uitzonderlijk kijkje in hun wereld geeft.
Hun gevoelsleven blijft vaak woordeloos. Het zijn geen praters.
Maar die koppen.
Karakteristiek, onbuigzaam, weerbarstig.
Gevoelig maar verweerd door het leven.
A voir!

Le mujer sin cabeza
Vrouw uit notabele familie die een dodelijk ongeluk veroorzaakt.
En door haar familie ‘gered’ wordt.
Alle sporen worden uitgewist.
Vervreemding vanaf de eerste minuut.
Maar ik was moe en ging naar huis. Heerlijk paar uur op bed gerust.

De slotfilm in de doelen werd voorafgegaan door een bedankwoord van Rutger en toekennen van nog twee prijzen.

Machan
Gebaseerd op een echt verhaal.
Inkijkje in het arme leven van Srilankezen uit Colombo, die tevergeefs aankloppen bij ambassades voor een visum naar het westen.
Een lumineus idee.
Een almaar groeiend fictief handbal team gaat op uitnodiging naar Duitsland.
Met een doel.
Dat de mannen ook nog moesten handballen, hadden ze niet verwacht. Leuke film.


Het slotfeest was veel van alles.
En realiseer me vanochtend dat mijn prijzen, nog ergens onder het podium staan

Vandaag stap ik terug mijn eigen universum in en ga maar eens lekker uitwaaien op het strand bij de haven.

IFFR 2009 - de wetten van Gossen

Gelukkig heb ik de laatste dagen wat ruimte tussen de films in.
Door roostering en een zieke oppas.
Dat is niet erg.
De wetten van Gossen komen om de hoek kijken.
Verzadiging of gewoon mentale moeheid?
Als je een boek leest, kun je het weg leggen, laten bezinken, weer oppakken, een hoofdstuk opnieuw lezen.
Jij bepaalt wat je absorbeert.
Met film, en specifiek het soort films dat wij zien, krijg je in een afgemeten tijd alles wat verteld en niet verteld moet worden voorgeschoteld.
Over je heen gespoeld.
In your face.
En we rennen door naar de volgende.
Gisteren zelfs letterlijk.
Ik verliet een film om het begin niet te missen van een volgende. Absurd!
Misschien was het einde mooier dan het begin.

Parque Via
Eenvoudig verhaal, subliem verfilmd. Met schokkend, maar prachtig eind.
Beto, een oudere Mexicaanse man past op een kast van een huis.
Antikraak? Nee. Dat siert de man niet.
Het huis behoort toe aan een zeer welgestelde dame.
Beto verzorgt het huis, maait het gras, zorgt dat het in prima staat blijft.
Beto houdt van structuur en alleen zijn.
Staat op dezelfde tijd op, wast zich, weegt zich. Dwangmatig. Hij zit vast in zijn patroon.
Een enkele keer komt er iemand kijken voor het huis.
Beto is dan een en al spanning.
Blij als de koop niet doorgaat. Na 30! jaar valt het doek voor het huis.
Beto moet op zoek naar een andere baan. Zijn bazin voelt zich verplicht, hij is immers verweven met haar familie, om iets te zoeken.
Maar wat past bij hem, want zegt hij zelf “ik ben een typisch geval’.
Het eind zag ik niet, ik moest naar de volgende film, dus verklap ik hem ook niet.
Maar: hij doet iets waardoor zijn status quo en zijn manier van leven op dezelfde manier voortgezet wordt.
Een gelukkige oude dag.

Dogging- a love story
Wat je van ver haalt is lekker.
Engeland is niet ver genoeg!
Een tic van mij is dat ik verslaafd ben aan Engelse tabloids – pulp dus.
Elke ochtend lees ik naast de Trouw, NRC en de Volkskrant ook The Sun, The Daily Mail en The Mirror. In balans.
Zo kan het dus komen dat het begrip ‘Dogging’ mij geheel bekend is.
Dogging is voyeurisme meets exhibitionisme in een kleine ruimte op een openbare plek.
Niet de Peeping Tom ruimte in een seksbioscoop, maar het aanschouwen van copulerende mensen in een auto.
Getting their rocks off. ‘nuff said?
De film is zo van nu – hip geschoten in een hippe stad Newcastle.
Beginnend journalist onderzoekt het thema en gaat er in mee.
Een love story sausje wordt er doorheen gemixt.
Al met al een redelijk geslaagde film.
Veel Geordie slang en Britse humor.
Swinging dicks.
Gezien het feit dat ik tabloids blijf lezen, kan ik jullie nu vast voorspellen dat de volgende film met thema roasting ook gemist mag worden.
Of je moet erg van Brits voetbal houden.

Guidance
Je bent 55. Je man is 2 jaar ouder dan jou, en al even lang thuis, wegens een zere rug.
Neigt naar depressie, maar dat wordt door hem niet onderkend. Je probeert alles om hem uit zijn spiraal te laten doorbreken en vindt een alternatieve genezer.
Je krijgt je man zo ver om in totale isolatie, mee te gaan in een Shock therapy treatment.
Veel fysieke inspanning, streng macrobiotisch dieet. Jij ontspant met 1op1 sessies met je gymleraar, maar voelt je al snel schuldig.
Alternatieve genezer blijkt zelf niet stabiel, heeft de navelstreng met zijn teacher nog niet door kunnen scheuren, en dit leidt tot heftige ontknoping.
Toch komt je man zonder rugpijn en gezonde blos thuis. Rara wat gebeurde er in de laatste scènes?!
‘Stress and anxiety mature the development of the Self’.
Mooi rookiedebuut van Zweedse hunk.

Higher force
Vermakelijke, droge IJslandse klucht.
Hier en daar loepzuiver, hier en daar gruis.
Openingsscene meest shocking. Detoneert. Neem een stelletje IJslandse debt collectors, zonder ruggengraat. Poesjes. Coen brothers achtige spoof.
Persoonsverwisselingen, op schuiven in de rangorde van de gang.
Voorspelbaar eind. Toch veel gelachen. Gelukkig, werd tijd ook.

Strength of water
Nieuw Zeelands debuut over een Maori tweeling.
Als een van de tweeling overlijdt door een tragisch ongeluk, kan het broertje er niet mee om gaan.
Hij blijft haar zien, weigert afscheid te nemen, raakt ontregeld, uit zijn verdriet in woede naar zijn familieleden.
Prachtige authentieke film.
Geschoten in dat prachtige land.
Een aanrader!

IFFR 2009 - Contemplatie

Naar mate je meer onder water gaat in het IFFR, je meer in het donker bent dan in het licht, raak je in een soort contemplatieve staat.
Dit komt ook door de films, die bij je binnen komen.
Soms letterlijk jouw wereld binnen dringen.
Je vereenzelvigt met een thema, je gaat op reis in de film, naar een land of een andere levensfase.
Eergisteren hadden alle vier de films een reden tot overpeinzing.

Involuntary
Zweedse film bestaand uit 5 fragmentarische verhalen met een gemeenschappelijke deler: groepsgedrag.
Hoe afwijkend ben je t.o.v de rest in een bepaalde setting?
Hou je vast aan je eigen idee of laat je je door peerpressure verleiden?
Soms pijnlijke, soms kolderieke voorbeelden. Knap geschetst.

Film ist: a girl & a gun
Tsja, de Duitse documaker kwam in een archief erotisch werk tegen, daterend vanaf de eerste film tot 1930.
Koppelde dat aan beelden uit dezelfde periode van de oorlog.
Goh, een zeppelin, granaat, kanon – is allemaal fallisch.
Gooide een evolutiesausje erover heen met wat Griekse filosofische uitspraken.
Laten we vooral Sappho nemen, die beft bekt zo lekker, en ‘hey presto’: ik heb een waardig document.
Hmmmmmmm. Nee dus.
Wat mij wel weer intrigeerde: in nagenoeg elk erotisch/pornografisch filmpje komen de dames er weer bekaaid van af.
Ook bestialiteit is van alle tijden, daar hoef je de bijbel niet op na te slaan.
Die arme herdershonden…
Voor wat betreft make-up, kleding, tijdbeeld vond ik het een genot om naar te kijken – wanneer ik niet sliep -.
Prachtige zijden gewaden, Charleston, lobkousen, mannen in pak, robe-manteaux.
Wel weet ik nu waarom Duitsers alles nasynchroniseren.
Ze kunnen niet vertalen!

Sunrise/sunset
Documentaire van Russische topmakelij over de Dalai Lama.
In één woord geweldig!
Voor €6,70 kregen wij een bijna 2 uur durende lecture van ‘himself’.
Legde de eenvoud uit van zijn gedachtegoed en dat van Boeddhisme.
En liet je achter met allerlei vragen, overpeinzingen.
Ik kan er niets meer over schrijven dan dit; het houdt me al dagen bezig.

Still Walking

De dag sloot met een Japans pareltje.
Gezin dat elk jaar bijeenkomt om de tragische dood van hun oudste zoon te herdenken.
Hoewel liefde de familiebanden in stand houdt, broeden geheimen en rancune onder de oppervlakte.
Vader is een gepensioneerd arts, die wilde dat een van de zoons in zijn voetsporen was gevolgd. De jongste nog levende zoon, die kunstenaar wil zijn, maar zijn karig bestaan verbloemt, zich schaamt.
Getrouwd is met een weduwe met kind.
Moeder die aan dochter meedeelt ‘Waarom een weduwe? Was het maar een gescheiden vrouw: die haat tenminste haar ex’.
Dochterlief die te lui is om te werken, en alleen aast op het huis van haar ouders.
Een vertelling over de essentie van het leven.
Een prachtig eind vol rituelen. Mooi!

IFFR 2009 - Nieuwe lichting

Het IFFR staat dicht bij haar publiek,is laagdrempelig.
Leeft ook van het publiek, want op elk ander festival worden films beoordeeld door recensenten in plaats van door wie het bestemd is.
Menig regisseur en acteur is aanwezig, bereid om een intro te doen.
En vandaag drie keer Rutger zien, vanwege het internationale première gehalte.
En last but not least: de Q & A’s aan het eind van een film.
Zo zagen we gisteren de nog geen vijf turven hoge Alexis dos Santos weer.
Net een schooljochie, afgetrapte jeans, chuckies en rugzakje vol met buttons.
Een button las ‘I am 12’.
Heerlijk als je die jeugdige spirit zo vast kunt houden en verwerkt in je blik naar buiten en in je films.
Vandaag ontmoetten we de regisseurs van l’Ouest de Pluton. Die het publiek inpakten met volzinnen Nederlands.
Slimme zet. Hun film was een hit. Ook de regisseurs van de andere drie films waren aanwezig.

l’Ouest de Pluton
Puberproblematiek.
Bezig zijn met jezelf, met idealen, met politiek, met een mening, met jongens, met meisjes.
Wat vind ik, wat vindt men? Waar liggen mijn grenzen. Waarom heb ik ouders?
Prachtig geschetst. Vertolkt door echte pubers –geen acteurs. Naturel, oorspronkelijk. Mooi debuut.

Vervolgens een lange pauze, waarin we de zaterdagboodschappen voor elkaar kregen en ik een platvink scoorde met inhoud.

Liverpool
Soms kies je een film, omdat je het landschap wil zien.
Goedkoop een reis maken, je wanen in dat land.
Een grote wens van mij, nog steeds, is om eens af te reizen naar Patagonie en Terra del Fuego.
Liverpool speelt zich af in het uiterste puntje van de wereld, Vuurland. Een man werkend op een containerschip, stopt in Ushuiaia en gaat langs bij zijn moeder.
Als er in totaal vijf minuten wordt gesproken in de film is het veel. Landschap, desolatie, ijs en sneeuw. Grauw. Koud.
Een goede film om een tukje bij te doen.
Een film die geen vragen en geen antwoorden oproept. Gewoon is.
Je met niets achterlaat. Ik had net zo goed National Geographic kunnen kijken.
En wil ik nog naar Vuurland? Niet op die manier, en dan zeker met stopover Paaseiland, voor de variatie.

Een lange dinerstop bij de Japanner. Sushi, sashimi, teppanyaki. All you can eat. Dat lukte niet. All you can drink deden we ons best voor.
De sake dronk heerlijk weg. En dat was maar goed ook.

Blind pig wants to fly
Deze film is een en al politiek en een en al subtiel symbool. De rellen uit 1998 worden er in verwerkt. Ongecensureerd en gedurfd gemaakt.
Maar Kaat en ik raakten in een stuiplach door de sake. De film kent hilarische en hoogst irritante momenten.
Stel je voor: een blinde tandarts. Durf jij nog een behandeling te ondergaan?
Binnen tien minuten was het varken in beeld. ‘Mich, dat varken heeft al meer geknord, dan de hoofdpersoon in de vorige film’.
De tandarts die herhaaldelijk in karaoke stijl, het meest afgrijselijke nummer van Stevie Wonder zingt, en spontaan wordt bijgestaan door de omstanders.
Waar het om draait is dat de Chinese Indonesiërs zich minder dan min voelen en zo behandeld worden door de bumiputras (autochtonen.
En de symboliek. Een zwarte blinde neger die het maakt als zanger.
Dat is pas geweldig.
Een Chinese Indonesiër is zelfs minder dan een homo in Indonesië.
En wordt dus ook bruut genomen door een homostel, vanwege een faveur. De tandarts wil zo graag een bumiputra zijn, dat hij een Indonesische naam aanneemt en zich bekeert tot de Islam.
Hij wil er bij horen. Dat lukt hem uiteindelijk ook.

Na dit lichtvoetig gebrachte thema, een zware film als einde.

Sois sage
De derde debuutfilm van vandaag met incest als thema.
Prachtige film, weinig woorden.
Veel symboliek – iets te veel zelfs – naar mijn mening.
Dochter die probeert te begrijpen, waarom de omstreden relatie die zij op jonge leeftijd heeft gehad met haar vader, verbroken is. Ze gaat op zoek naar hem. Enerzijds wordt ze overspoeld door gevoelens van verdriet en onbegrip – ze was toch immers zijn mooie meisje? Anderzijds zie je hoe ze beschadigd is in haar seksualiteit en niet in staat is om liefdevolle relaties met anderen aan te gaan. Taboedoorbrekend.
Slotscene is schokkend. Nadat ze op slinkse wijze zijn huis is binnengedrongen, gaat ze naar zijn kamer, waar hij slaapt met zijn tweede nietsvermoedende vrouw.
’s Nachts aan zijn bed, herinnert zij hem, wat hij haar aandeed en verlangt ze van hem dat hij dit later niet zal doen met haar jonge halfzusje.
De machtbalans is verschoven.
Hij probeert nu onder de lakens te verstoppen. Zij gunt hem geen kans.
Wat ik mooi vind aan deze film is het belichten van twee kanten aan incest.
Ja, het is machtsmisbruik van ouder naar kind. Maar een kind kan oprecht van haar ouder houden, en denken, voelen dat het wederkerig is. Het wordt immers te vaak ook zo gezegd. De liefdevolle gevoelens in een incestrelatie worden bijna nooit erkend, omdat dat al helemaal niet mag/kan.
Maar dat wil niet zeggen, dat die er niet zijn.Je houdt immers toch onvoorwaardelijk van je ouder?
Wat pertinent fout is, en fout blijft is dat die liefdevolle gevoelens voor het seksuele genot van een ouder gebruikt zijn. Dat is verwerpelijk. En dan druk ik me nog licht uit.
De film is authentiek, zuiver en mooi.

IFFR 2009 Euforie en teleurstelling

Het leuke aan het IFFR is het verrassingselement.
You never know what you’re gonna get.
Dat wordt ook medebepaald door de manier waarop je de films uitkiest.
In mijn geval: zodra de bijlage er is, spellen van A tot Z.
Lees ik de korte omschrijving. En op gut feeling maak ik keuzes.
De mannen in mijn gezelschap gaan af op categorieën en op wat op voorhand geschreven en aangeraden is.
De must-sees zogezegd.
Kaat kijkt hoe het kan rond de planning van opvang. Ik laat dat ook meewegen.
Op onze onderhandelingsavond komt dat allen samen.
Dat betekent ook dat je soms kaartjes koopt voor een film die jouw aandacht niet had.
En kan dan verrassen.

Vandaag zag ik vier films die allen op mijn lijstje stonden.
Het werd een dag van uitersten.
Waarschijnlijk zag ik als eerste de beste film van het festival.
En liep weg bij twee films.

Rachel getting married.

Vanaf de eerste take is de toon gezet.
Binnen vijf minuten legt Kym – prachtrol van Anne Hathaway- beslag op iedereen met wie ze in aanraking komt, en ook jij als toeschouwer.
Na een 9 maand durende rehab mag ze even naar huis omdat haar zus gaat trouwen. Haar bijtende oneliners ‘Darling you look as thin as an Asian, you must be puking again’ en ‘Who’s that dog you’re going to marry’, waarmee ze eigenlijk schreeuwt om aandacht en liefde wordt gematcht door het cynisme van haar oudere zus, die vindt dat alle aandacht van haar vader naar Kym gaat.
Sibling rivaliteit op zijn best.
De familie is een bohemien, arty Joods gezin. Ouders gescheiden.
Vader een moederkloek die zijn dochter geen moment uit het oog verliest en continu met eten rondloopt.
Het hele weekend staat in het teken van de wedding rehearsal, de vele vrienden, muziek en uiteindelijk de ceremonie zelf.
Bij de AA sessies zie je een andere Kym. Vertelt ze haar ongelooflijk grote verdriet, en haar onvermogen om zichzelf te kunnen vergeven voor wat gebeurd is. Terug thuis is het wachten op explosies die ook komen.
Een tragisch familiedrama en slecht geheelde wonden worden ruw open gereten.
Toch is er ook een stukje vergeving tussen de zussen met heel tedere momenten, op de trouwdag zelf. Alleen de moeder/dochter relatie blijft ernstig verstoord.
De film deed me qua setting en thema denken aan Margot & the Wedding.
Een andere vertelling van een disfunctionele familie.
Ondanks het zware thema kent de film ook mooie, luchtige momenten.
Is het kleurrijk, multicultureel en prachtig geschoten met excellerende acteurs en mooi uitgewerkt plot.
Een tranentrekker en een die je bij blijft. Komt in de cinema. Ga dat zien.

Blue film woman
Eén van Azië ’s eerste pink films (pinku eiga) uit Japan uit 1969.
Een pink film heeft wat erotische elementen, gebonden aan het aantal blote lichaamsdelen.
Mooie intro, psychedelische kleuren. Een vrouwenlichaam dat deels getoond wordt.
Actueel thema. Trader verliest al zijn geld op de stock exchange van Tokyo.
Kan zijn schulden niet betalen. Wil zelfmoord plegen, maar vrouw en dochter willen dat hij zich vermand. Schuldeiser stelt terugbetaling uit met een half jaar als hij zich mag vergrijpen aan diens vrouw.
Onder protest ondergaat zij hem.
Je ziet vooral wat blote benen en hier een daar een tepel. Vervolgens smeekt schuldeiser de vrouw of zij zijn zoon wil inwijden.
Drie jaar uitstel van betaling.
What a price to pay.
Zoon is een retard, een monster, een beest dat kreten slaakt die zo door het ‘vieze mannetje’ geuit konden zijn. De retard is zo over the top met zijn Tonka auto en pop en ongelooflijk B-film kaliber, dat we met zijn drieën het hazenpad kozen. Brullend van de lach.
Want die oningewijde man wist wel gelijk wat ie moest doen: er boven op.

Unmade Beds
Tweede film van Alexis Dos Santos, die drie jaar geleden het geweldige Glue afleverde. Zelfde thema ‘a coming of age’, dit keer setting in London.
Prachtig gefilmd, mooie uitgediepte karakters.
Geweldige muziek.
Jongeren die worstelen met zichzelf, op zoek zijn naar een plek.
Een is op zoek naar zijn vader die hem verliet toen hij drie was. Drinkt zichzelf elke avond strontlazarus, totdat ie niets meer weet.
Een jonge vrouw die aarzelend het pad van der liefde bewandelt. Overdag in een boekenwinkel werkt en bij voorkeur de boeken verkeerd wegzet. Want: ‘I like the surprise element, you may end up with something you’d otherwise never consider’. Werpt je gelijk terug naar je eigen schreden op weg naar volwassendom.
Unmade beds: een mooie metafoor voor alles dat nog niet af is, in ontwikkeling.
Mooie rol ook van Michiel Huisman.

Breathless
Koreaanse film, waarvan ik hoge verwachtingen had.
Snoeiharde gangster film.
Ik heb er de afgelopen jaren flink wat gezien, met als grootste hoogtepunten toch wel de Pusher trilogy, Election 1 & 2 en No mercy for the rude.
Die laatste drie zijn ook van Aziatische makelij.
Ik liep na dertig minuten weg. En met mij vele anderen.
Dertig minuten lang beelden van kapot en halfdood knuppelen van mannen, vrouwen in bijzijn van de allerjongsten.
Gevloek elk tweede woord in de zin. Buitengewoon degraderend. Zinloos.
Sure, er is vast een heel zielig persoonlijk drama bij de hoofdpersoon – ja zijn zusje werd vermoord door zijn vader en hij deed niets –
Ik ging niet nog anderhalf uur dit verbale en fysieke geweld aanschouwen.
Exit Fien.
Waarschijnlijk ging ik te vroeg, maar ik had lucht nodig.
Buiten ademde ik rustig verder.

IFFR 2009 - The Hungry Ghosts

Vanuit 4 windstreken komen we in deze constellatie voor de 4e keer samen op het schouwburgplein.
De trap omhoog binnen de bioscoop.
Ontvangst met champagne.
Met de roltrap naar de zaal.
Popelen om binnen te mogen.
Vier op een rij, hoog bovenin.
Installeren.
Fles Merlot uitschenken in vier glazen.
Mich, Kaat en Ed zijn dit jaar voorzien van een platvink met Four Roses. ‘Ja Fien, jij drinkt alleen Gin Cola’.
Time for change.
Morgen koop ik mijn eigen platvink met mijn eigen Asyla.

Wachten op Rutger. Dit jaar in pak, nog even jongensachtig en quasi- nonchalant.
Mich zou Mich niet zijn als hij zegt dat hij liever Sandra den Hamer zag.
Kort daarvoor kreeg hij van Kaat nog een flyer ‘Filmdinsdagmiddagen voor 50+’. Gelukkig kan de relatie tegen een stootje.

The Hungry Ghosts, filmdebuut van Michael Imperioli en daarmee meedingend voor een Tiger Award is niets wat Juno was verleden jaar.
Geen toegankelijke publiekstrekker.
Eerder een ‘I don’t feel good, but desperately want to feel good’ movie.
Zesendertig uur in New York.
Drie verhaallijnen die op het eind bij elkaar komen. Bijna verweven.

Hungry Ghosts is een metafoor voor mensen die ten koste van alles een verlangen najagen.
Dolende zielen.
Verlossing in de vorm van te veel coke en alcohol, bloeddorstige seks (associatie huwelijk Angelina Jolie/Billy Bob Thornton), seks en voyeurisme, heil zoeken in New Age goeroes.
Intensiteit. Dat zie je.
Maar die intensiteit komt van jachtige zielen, op zoek naar contact maar niet in staat om met hun omgeving en al helemaal niet met zichzelf te communiceren. Intensiteit die steeds 'refueled' moet worden.

Het acteerwerk is sterk en voor wie van de Sopranos houdt, voelt zich gelukkig met de cast.
Toch komt de film niet helemaal uit de verf. Verslikt Imperioli zich in zijn eigen thema?
Halverwege lijken er gaten in het weefsel te zitten.
Het eind komt abrupt.
Wat wel heel mooi is, dat het begin en eind van de film bij elkaar komen in tekst.
Een tekst die de stervenden begeleid bij het overgaan naar eeuwige rust.
‘Fear not what is in front of you, for there is no tomorrow’.
Een gedurfd debuut, dat wel.
Daarna nog even naar het openingsfeest in de Doelen. Zoenen met bekenden. Aanschouwen van BR’s . Borrels aan de bar, en dan de kaarten verdelen. We vallen aan als hongerige geesten.
Napraten over film lukt niet.
Hij wordt nog herkauwd.

Klein Leed

Zijn hand streelde mijn gezicht. Zachtjes.
Bekrachtigde zijn handeling door ‘jij bent lief’ te zeggen.
Dan zoende hij me vol op mijn mond.
En bleef neus aan neus tegen me aan liggen.
Ik smolt.

Kort daarvoor was hij bij mij in bed gekropen.
Gebeurt niet zo vaak.
Wil de symbiose niet extra versterken.

Zijn ademhaling was hoog en piepte. Schuurde, blafte.
Ongemerkt werd ik herinnerd aan mijn eigen jeugdige strijd tegen (pseudo) kroep.
Totale afzondering onder een handdoek met stoom, verstikkende benauwdheid en een niet aflatende angst dat het niet over zou gaan.
De nachten waren het ergst.

Nu lag hij half op zijn rug naast me, duwde Lala tegen me aan.
Zijn warme voeten tegen mijn buik.
‘Aai, aai, mama lief’.
Het was zijn mantra, drie uur lang.
Om 02.30 bracht ik hem terug naar zijn eigen bedje.
Eindelijk sliep hij in. Ik ook.

Vandaag is hij hangerig. Zwaan-kleef-aan.
‘Bij mama zitten’ en ‘mama knuffen’.
We hangen samen in perfecte symbiose.

Tussen de blafhoesten en loopneuzen door is hij in staat om chocola te vragen en lacht ook nog om Pingu.
Hoe hij aan zijn miemelende Mickey Mouse stemmetje komt, ik weet het niet.
Het lukt hem om met het zoetste, meest irritante, aanstellerige èn lachwekkende stemgeluid alles voor elkaar te krijgen van me. Behalve chocola.
En naar mate de avond vordert, wordt zijn hoest erger.
En zijn gevoel voor drama ook.

En reageer ik met dezelfde miemelende, zalvende stem, sacharine woordjes over hem uitstotend.
Hem stevig tegen me aanklemmend, over zijn rug strelend, kusjes en ventolin gevend.
Leg een gesneden ui naast zijn bed.

‘Mama bed’ blijft hij herhalen. De kaarten zijn al geschud.
Ik ga er aan geloven.
Met een beetje mazzel is zo’n aanval na 4 dagen voorbij.

Mannen en ziek zijn.

De basis is hier gelegd.

Bij nacht zijn alle katten grauw

Djoj, centrum voor persoonlijke ontwikkeling, hield een open dag.
Mijn vriendin nam haar bejaarde moeder mee.
Verstandig.

Nadat ik ooit met haar een avondje – zo’n leuk verjaardagscadeautje, Fien - klankschaal, didgeridoo en regenwoud geluiden op een yoga matje, gehuld in gemakkelijke kleding had overleefd, durfde ze mij niet meer te vragen.
The less said, the better.

Onze relatie?
Zo nu en dan stijgt ze op.
En als ze crasht, vang ik haar op.
Zo nu en dan maak ik een misstap.
En als ik val, ziet zij als eerste mijn tranen.

Koffiegesprek.

‘Gisteren zo’n vreemde workshop meegemaakt.‘

‘Vertel!’

‘We stonden in een open ruimte en moesten lief zijn voor onszelf.
Contact maken met je zelf.
Zachtjes met je hand over je arm en schouders wrijven.
Ervaren, hoe dat voelt.’

Ik neem nog een slok van mijn supergezonde fruitmix.

‘Jaahhh, en toen?’

‘Dat voelde best lekker.’

Ze demonstreert.

‘Vervolgens maakten we contact met een ander door elkaars armen tegen elkaar aan te wrijven.‘

‘Hoe heette die workshop?’

‘Lichaamsgerichte contact improvisatie, of zoiets.
Daarna stonden we rug aan rug tegen elkaar aan te schuren.
Lekker hoor, je weet hoezeer ik lichamelijk contact waardeer.’

En of ik dat weet. Regelmatig schurkt ze tegen mij aan.

‘Maar, wie was daar dan. Hoe groot was de groep en deed je moeder ook mee.
Wat moet ik er bij voorstellen?‘

‘Er waren 18 mensen, evenveel mannen als vrouwen.
Mijn moeder zat op een stoel tegen de muur een Libelle te lezen.’

Ik stel me de menigte voor.
Mannen en vrouwen, rugdekking zoekend bij elkaar.

‘Was er muziek of geluid?’

‘We moesten poezen uitbeelden.’

Ik spits mijn oren, mijn snorharen staan op alert.
Beeld scherpt aan.

‘En jij?’

Prrr, prrrr, prrr, spint ze en kroelt in haar stoel.

Ik lach en zie één grote kluwen krioelende mensen voor me, beestachtig tekeer gaan.

‘Toen moesten we gaan liggen en aan elkaar gaan ruiken.
Naast mij lag een vrouw met haar neus in het kruis van een man.
Dat vond ik toch wel ver gaan.’

Je moet de kat niet bij de melk zetten.

‘En wat deed jij dan?’

‘Ik ging niet liggen, ik was toen een boom. ‘

‘Het is maar goed dat jullie geen honden uitbeeldden.’