IFFR 2009 - The Hungry Ghosts

Vanuit 4 windstreken komen we in deze constellatie voor de 4e keer samen op het schouwburgplein.
De trap omhoog binnen de bioscoop.
Ontvangst met champagne.
Met de roltrap naar de zaal.
Popelen om binnen te mogen.
Vier op een rij, hoog bovenin.
Installeren.
Fles Merlot uitschenken in vier glazen.
Mich, Kaat en Ed zijn dit jaar voorzien van een platvink met Four Roses. ‘Ja Fien, jij drinkt alleen Gin Cola’.
Time for change.
Morgen koop ik mijn eigen platvink met mijn eigen Asyla.

Wachten op Rutger. Dit jaar in pak, nog even jongensachtig en quasi- nonchalant.
Mich zou Mich niet zijn als hij zegt dat hij liever Sandra den Hamer zag.
Kort daarvoor kreeg hij van Kaat nog een flyer ‘Filmdinsdagmiddagen voor 50+’. Gelukkig kan de relatie tegen een stootje.

The Hungry Ghosts, filmdebuut van Michael Imperioli en daarmee meedingend voor een Tiger Award is niets wat Juno was verleden jaar.
Geen toegankelijke publiekstrekker.
Eerder een ‘I don’t feel good, but desperately want to feel good’ movie.
Zesendertig uur in New York.
Drie verhaallijnen die op het eind bij elkaar komen. Bijna verweven.

Hungry Ghosts is een metafoor voor mensen die ten koste van alles een verlangen najagen.
Dolende zielen.
Verlossing in de vorm van te veel coke en alcohol, bloeddorstige seks (associatie huwelijk Angelina Jolie/Billy Bob Thornton), seks en voyeurisme, heil zoeken in New Age goeroes.
Intensiteit. Dat zie je.
Maar die intensiteit komt van jachtige zielen, op zoek naar contact maar niet in staat om met hun omgeving en al helemaal niet met zichzelf te communiceren. Intensiteit die steeds 'refueled' moet worden.

Het acteerwerk is sterk en voor wie van de Sopranos houdt, voelt zich gelukkig met de cast.
Toch komt de film niet helemaal uit de verf. Verslikt Imperioli zich in zijn eigen thema?
Halverwege lijken er gaten in het weefsel te zitten.
Het eind komt abrupt.
Wat wel heel mooi is, dat het begin en eind van de film bij elkaar komen in tekst.
Een tekst die de stervenden begeleid bij het overgaan naar eeuwige rust.
‘Fear not what is in front of you, for there is no tomorrow’.
Een gedurfd debuut, dat wel.
Daarna nog even naar het openingsfeest in de Doelen. Zoenen met bekenden. Aanschouwen van BR’s . Borrels aan de bar, en dan de kaarten verdelen. We vallen aan als hongerige geesten.
Napraten over film lukt niet.
Hij wordt nog herkauwd.