Het IFFR staat dicht bij haar publiek,is laagdrempelig.
Leeft ook van het publiek, want op elk ander festival worden films beoordeeld door recensenten in plaats van door wie het bestemd is.
Menig regisseur en acteur is aanwezig, bereid om een intro te doen.
En vandaag drie keer Rutger zien, vanwege het internationale première gehalte.
En last but not least: de Q & A’s aan het eind van een film.
Zo zagen we gisteren de nog geen vijf turven hoge Alexis dos Santos weer.
Net een schooljochie, afgetrapte jeans, chuckies en rugzakje vol met buttons.
Een button las ‘I am 12’.
Heerlijk als je die jeugdige spirit zo vast kunt houden en verwerkt in je blik naar buiten en in je films.
Vandaag ontmoetten we de regisseurs van l’Ouest de Pluton. Die het publiek inpakten met volzinnen Nederlands.
Slimme zet. Hun film was een hit. Ook de regisseurs van de andere drie films waren aanwezig.
l’Ouest de Pluton
Puberproblematiek.
Bezig zijn met jezelf, met idealen, met politiek, met een mening, met jongens, met meisjes.
Wat vind ik, wat vindt men? Waar liggen mijn grenzen. Waarom heb ik ouders?
Prachtig geschetst. Vertolkt door echte pubers –geen acteurs. Naturel, oorspronkelijk. Mooi debuut.
Vervolgens een lange pauze, waarin we de zaterdagboodschappen voor elkaar kregen en ik een platvink scoorde met inhoud.
Liverpool
Soms kies je een film, omdat je het landschap wil zien.
Goedkoop een reis maken, je wanen in dat land.
Een grote wens van mij, nog steeds, is om eens af te reizen naar Patagonie en Terra del Fuego.
Liverpool speelt zich af in het uiterste puntje van de wereld, Vuurland. Een man werkend op een containerschip, stopt in Ushuiaia en gaat langs bij zijn moeder.
Als er in totaal vijf minuten wordt gesproken in de film is het veel. Landschap, desolatie, ijs en sneeuw. Grauw. Koud.
Een goede film om een tukje bij te doen.
Een film die geen vragen en geen antwoorden oproept. Gewoon is.
Je met niets achterlaat. Ik had net zo goed National Geographic kunnen kijken.
En wil ik nog naar Vuurland? Niet op die manier, en dan zeker met stopover Paaseiland, voor de variatie.
Een lange dinerstop bij de Japanner. Sushi, sashimi, teppanyaki. All you can eat. Dat lukte niet. All you can drink deden we ons best voor.
De sake dronk heerlijk weg. En dat was maar goed ook.
Blind pig wants to fly
Deze film is een en al politiek en een en al subtiel symbool. De rellen uit 1998 worden er in verwerkt. Ongecensureerd en gedurfd gemaakt.
Maar Kaat en ik raakten in een stuiplach door de sake. De film kent hilarische en hoogst irritante momenten.
Stel je voor: een blinde tandarts. Durf jij nog een behandeling te ondergaan?
Binnen tien minuten was het varken in beeld. ‘Mich, dat varken heeft al meer geknord, dan de hoofdpersoon in de vorige film’.
De tandarts die herhaaldelijk in karaoke stijl, het meest afgrijselijke nummer van Stevie Wonder zingt, en spontaan wordt bijgestaan door de omstanders.
Waar het om draait is dat de Chinese Indonesiërs zich minder dan min voelen en zo behandeld worden door de bumiputras (autochtonen.
En de symboliek. Een zwarte blinde neger die het maakt als zanger.
Dat is pas geweldig.
Een Chinese Indonesiër is zelfs minder dan een homo in Indonesië.
En wordt dus ook bruut genomen door een homostel, vanwege een faveur. De tandarts wil zo graag een bumiputra zijn, dat hij een Indonesische naam aanneemt en zich bekeert tot de Islam.
Hij wil er bij horen. Dat lukt hem uiteindelijk ook.
Na dit lichtvoetig gebrachte thema, een zware film als einde.
Sois sage
De derde debuutfilm van vandaag met incest als thema.
Prachtige film, weinig woorden.
Veel symboliek – iets te veel zelfs – naar mijn mening.
Dochter die probeert te begrijpen, waarom de omstreden relatie die zij op jonge leeftijd heeft gehad met haar vader, verbroken is. Ze gaat op zoek naar hem. Enerzijds wordt ze overspoeld door gevoelens van verdriet en onbegrip – ze was toch immers zijn mooie meisje? Anderzijds zie je hoe ze beschadigd is in haar seksualiteit en niet in staat is om liefdevolle relaties met anderen aan te gaan. Taboedoorbrekend.
Slotscene is schokkend. Nadat ze op slinkse wijze zijn huis is binnengedrongen, gaat ze naar zijn kamer, waar hij slaapt met zijn tweede nietsvermoedende vrouw.
’s Nachts aan zijn bed, herinnert zij hem, wat hij haar aandeed en verlangt ze van hem dat hij dit later niet zal doen met haar jonge halfzusje.
De machtbalans is verschoven.
Hij probeert nu onder de lakens te verstoppen. Zij gunt hem geen kans.
Wat ik mooi vind aan deze film is het belichten van twee kanten aan incest.
Ja, het is machtsmisbruik van ouder naar kind. Maar een kind kan oprecht van haar ouder houden, en denken, voelen dat het wederkerig is. Het wordt immers te vaak ook zo gezegd. De liefdevolle gevoelens in een incestrelatie worden bijna nooit erkend, omdat dat al helemaal niet mag/kan.
Maar dat wil niet zeggen, dat die er niet zijn.Je houdt immers toch onvoorwaardelijk van je ouder?
Wat pertinent fout is, en fout blijft is dat die liefdevolle gevoelens voor het seksuele genot van een ouder gebruikt zijn. Dat is verwerpelijk. En dan druk ik me nog licht uit.
De film is authentiek, zuiver en mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten