Het leuke aan het IFFR is het verrassingselement.
You never know what you’re gonna get.
Dat wordt ook medebepaald door de manier waarop je de films uitkiest.
In mijn geval: zodra de bijlage er is, spellen van A tot Z.
Lees ik de korte omschrijving. En op gut feeling maak ik keuzes.
De mannen in mijn gezelschap gaan af op categorieën en op wat op voorhand geschreven en aangeraden is.
De must-sees zogezegd.
Kaat kijkt hoe het kan rond de planning van opvang. Ik laat dat ook meewegen.
Op onze onderhandelingsavond komt dat allen samen.
Dat betekent ook dat je soms kaartjes koopt voor een film die jouw aandacht niet had.
En kan dan verrassen.
Vandaag zag ik vier films die allen op mijn lijstje stonden.
Het werd een dag van uitersten.
Waarschijnlijk zag ik als eerste de beste film van het festival.
En liep weg bij twee films.
Rachel getting married.
Vanaf de eerste take is de toon gezet.
Binnen vijf minuten legt Kym – prachtrol van Anne Hathaway- beslag op iedereen met wie ze in aanraking komt, en ook jij als toeschouwer.
Na een 9 maand durende rehab mag ze even naar huis omdat haar zus gaat trouwen. Haar bijtende oneliners ‘Darling you look as thin as an Asian, you must be puking again’ en ‘Who’s that dog you’re going to marry’, waarmee ze eigenlijk schreeuwt om aandacht en liefde wordt gematcht door het cynisme van haar oudere zus, die vindt dat alle aandacht van haar vader naar Kym gaat.
Sibling rivaliteit op zijn best.
De familie is een bohemien, arty Joods gezin. Ouders gescheiden.
Vader een moederkloek die zijn dochter geen moment uit het oog verliest en continu met eten rondloopt.
Het hele weekend staat in het teken van de wedding rehearsal, de vele vrienden, muziek en uiteindelijk de ceremonie zelf.
Bij de AA sessies zie je een andere Kym. Vertelt ze haar ongelooflijk grote verdriet, en haar onvermogen om zichzelf te kunnen vergeven voor wat gebeurd is. Terug thuis is het wachten op explosies die ook komen.
Een tragisch familiedrama en slecht geheelde wonden worden ruw open gereten.
Toch is er ook een stukje vergeving tussen de zussen met heel tedere momenten, op de trouwdag zelf. Alleen de moeder/dochter relatie blijft ernstig verstoord.
De film deed me qua setting en thema denken aan Margot & the Wedding.
Een andere vertelling van een disfunctionele familie.
Ondanks het zware thema kent de film ook mooie, luchtige momenten.
Is het kleurrijk, multicultureel en prachtig geschoten met excellerende acteurs en mooi uitgewerkt plot.
Een tranentrekker en een die je bij blijft. Komt in de cinema. Ga dat zien.
Blue film woman
Eén van Azië ’s eerste pink films (pinku eiga) uit Japan uit 1969.
Een pink film heeft wat erotische elementen, gebonden aan het aantal blote lichaamsdelen.
Mooie intro, psychedelische kleuren. Een vrouwenlichaam dat deels getoond wordt.
Actueel thema. Trader verliest al zijn geld op de stock exchange van Tokyo.
Kan zijn schulden niet betalen. Wil zelfmoord plegen, maar vrouw en dochter willen dat hij zich vermand. Schuldeiser stelt terugbetaling uit met een half jaar als hij zich mag vergrijpen aan diens vrouw.
Onder protest ondergaat zij hem.
Je ziet vooral wat blote benen en hier een daar een tepel. Vervolgens smeekt schuldeiser de vrouw of zij zijn zoon wil inwijden.
Drie jaar uitstel van betaling.
What a price to pay.
Zoon is een retard, een monster, een beest dat kreten slaakt die zo door het ‘vieze mannetje’ geuit konden zijn. De retard is zo over the top met zijn Tonka auto en pop en ongelooflijk B-film kaliber, dat we met zijn drieën het hazenpad kozen. Brullend van de lach.
Want die oningewijde man wist wel gelijk wat ie moest doen: er boven op.
Unmade Beds
Tweede film van Alexis Dos Santos, die drie jaar geleden het geweldige Glue afleverde. Zelfde thema ‘a coming of age’, dit keer setting in London.
Prachtig gefilmd, mooie uitgediepte karakters.
Geweldige muziek.
Jongeren die worstelen met zichzelf, op zoek zijn naar een plek.
Een is op zoek naar zijn vader die hem verliet toen hij drie was. Drinkt zichzelf elke avond strontlazarus, totdat ie niets meer weet.
Een jonge vrouw die aarzelend het pad van der liefde bewandelt. Overdag in een boekenwinkel werkt en bij voorkeur de boeken verkeerd wegzet. Want: ‘I like the surprise element, you may end up with something you’d otherwise never consider’. Werpt je gelijk terug naar je eigen schreden op weg naar volwassendom.
Unmade beds: een mooie metafoor voor alles dat nog niet af is, in ontwikkeling.
Mooie rol ook van Michiel Huisman.
Breathless
Koreaanse film, waarvan ik hoge verwachtingen had.
Snoeiharde gangster film.
Ik heb er de afgelopen jaren flink wat gezien, met als grootste hoogtepunten toch wel de Pusher trilogy, Election 1 & 2 en No mercy for the rude.
Die laatste drie zijn ook van Aziatische makelij.
Ik liep na dertig minuten weg. En met mij vele anderen.
Dertig minuten lang beelden van kapot en halfdood knuppelen van mannen, vrouwen in bijzijn van de allerjongsten.
Gevloek elk tweede woord in de zin. Buitengewoon degraderend. Zinloos.
Sure, er is vast een heel zielig persoonlijk drama bij de hoofdpersoon – ja zijn zusje werd vermoord door zijn vader en hij deed niets –
Ik ging niet nog anderhalf uur dit verbale en fysieke geweld aanschouwen.
Exit Fien.
Waarschijnlijk ging ik te vroeg, maar ik had lucht nodig.
Buiten ademde ik rustig verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten