Ik ben mijn moeder’s dochter.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik mijn moeder’s moeder ben.
Dat was ook zo.
En die verstrikking heb ik heel lang gevoeld.
En die verstrikking heb ik heel lang gevoeld.
Gevochten hebben we, om los te komen van elkaar.
Allebei op eigen benen.
Ik, door de wijde wereld in te trekken zo snel ik kon en door jarenlang contact te mijden.
En als we elkaar zagen, zagen we elkaar niet.
Alleen de pijn die ons verbond.
En bleven we schaduwboksen, hoeken uitdelen en likten we onze zielenwonden. Ik immer er bovenstaand, haar al de ruimte gevend, en ik die incasseerde.
Maar zij incasseerde ook.
Erkennen en gezien worden. Thema.
Erkenning als moeder, erkenning als dochter.
We gunden elkaar soms het licht in de ogen niet.
‘Wat ben je toch hard’, hoorde ik te vaak.
En van binnen dacht ik alleen maar ‘je kent me niet’.
Ik ben mijn moeders dochter.
Mama: de excentriekeling, de uitgesproken ‘gekke’ tante met de zwarte humor waar de familie het graag over heeft, en die je niet als moeder wilde hebben, want zelf nog een groot kind.
Op haar eigen manier probeerde ze zich te ontworstelen en te ontdoen van het juk van haar verstikkende en strenggelovige milieu.
Ik heb geen moment getwijfeld en werd weer mijn moeder’s moeder.
En wat ik zie, is dat ik mijn moeder’s dochter ben.
Gisteren heb ik haar verhuisd naar een hospice, en hopen we nog op een paar mooie weken.
Ik mis haar nu al.
'Als het ego sterft, ontwaakt de ziel'. Mahatma Gandhi
Ik ben mijn moeders dochter.
Mama: de excentriekeling, de uitgesproken ‘gekke’ tante met de zwarte humor waar de familie het graag over heeft, en die je niet als moeder wilde hebben, want zelf nog een groot kind.
Op haar eigen manier probeerde ze zich te ontworstelen en te ontdoen van het juk van haar verstikkende en strenggelovige milieu.
Ontwikkelde onafhankelijkheid, en schoot door.
‘Ik heb niemand nodig, ik doe het wel alleen’.
En proefde bitter.
De dag voor mijn 50e verjaardag, nu bijna twee jaar geleden belde ze me op om me te feliciteren en te verkondigen dat ze er volgend jaar niet meer zou zijn.
De dag voor mijn 50e verjaardag, nu bijna twee jaar geleden belde ze me op om me te feliciteren en te verkondigen dat ze er volgend jaar niet meer zou zijn.
Ik was boos.
Hoe haalde ze het in haar hoofd om mijn aanstaande verjaardag te verzieken? Had ze niet beter een week kunnen wachten? Was het de zoveelste roep om aandacht? Gelukkig bleven die gedachten niet hangen en belde ik haar na mijn verjaardag op en hoorde haar relaas.
Ik heb geen moment getwijfeld en werd weer mijn moeder’s moeder.
Mee met alle ziekenhuisafspraken. Zorg dragen naar een mooi einde.
Zonder bitterheid. Haar steunen in haar keuzes, ook al waren die niet de mijne. Haar vragen stellen, die niemand anders durfde.
En ze koos nog steeds haar eigen pad. En wees mij de weg naar zelfinzicht.
Ik leerde haar te laten ‘zijn’, en te kijken naar wat er is.
Ik kan niet in haar schoenen lopen, en ik kan haar pijn ook niet wegnemen. Compassie.
En in de afgelopen twee jaar komen we nu, nu pas - de laatste twee maanden - echt tot elkaar.
En in de afgelopen twee jaar komen we nu, nu pas - de laatste twee maanden - echt tot elkaar.
Gaan de maskers echt af.
En wat ik zie, is dat ik mijn moeder’s dochter ben.
Gisteren heb ik haar verhuisd naar een hospice, en hopen we nog op een paar mooie weken.
Ik mis haar nu al.
'Als het ego sterft, ontwaakt de ziel'. Mahatma Gandhi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten