Moeder' s dochter

Ik ben mijn moeder’s dochter.

Jarenlang heb ik gedacht dat ik mijn moeder’s moeder ben. 

Dat was ook zo.  
En die verstrikking heb ik heel lang gevoeld. 

Gevochten hebben we, om los te komen van elkaar. 

Allebei op eigen benen. 

Ik, door de wijde wereld in te trekken zo snel ik kon en door jarenlang contact te mijden. 

En als we elkaar zagen, zagen we elkaar niet. 

Alleen de pijn die ons verbond. 

En bleven we schaduwboksen, hoeken uitdelen en likten we onze zielenwonden. Ik immer er bovenstaand, haar al de ruimte gevend, en ik die incasseerde. 

Maar zij incasseerde ook.

Erkennen en gezien worden. 

Thema. 

Erkenning als moeder, erkenning als dochter.  

We gunden elkaar soms het licht in de ogen niet. 

‘Wat ben je toch hard’, hoorde ik te vaak. 

En van binnen dacht ik alleen maar ‘je kent me niet’.

Ik ben mijn moeders dochter.
Mama: de excentriekeling, de uitgesproken ‘gekke’ tante met de zwarte humor waar de familie het graag over heeft, en die je niet als moeder wilde hebben, want zelf nog een groot kind.
Op haar eigen manier probeerde ze zich te ontworstelen en te ontdoen van het juk van haar verstikkende en strenggelovige milieu. 

Ontwikkelde onafhankelijkheid, en schoot door. 

‘Ik heb niemand nodig, ik doe het wel alleen’. 

En proefde bitter.

De dag voor mijn 50e verjaardag, nu bijna twee jaar geleden belde ze me op om me te feliciteren en te verkondigen dat ze er volgend jaar niet meer zou zijn. 

Ik was boos. 

Hoe haalde ze het in haar hoofd om mijn aanstaande verjaardag te verzieken? Had ze niet beter een week kunnen wachten? Was het de zoveelste roep om aandacht? Gelukkig bleven die gedachten niet hangen en belde ik haar na mijn verjaardag op en hoorde haar relaas.

Ik heb geen moment getwijfeld en werd weer mijn moeder’s moeder. 

Mee met alle ziekenhuisafspraken. Zorg dragen naar een mooi einde. 

Zonder bitterheid. Haar steunen in haar keuzes, ook al waren die niet de mijne. Haar vragen stellen, die niemand anders durfde. 

En ze koos nog steeds haar eigen pad. En wees mij de weg naar zelfinzicht. 

Ik leerde haar te laten ‘zijn’,  en te kijken naar wat er is. 

Ik kan niet in haar schoenen lopen, en ik kan haar pijn ook niet wegnemen. Compassie.
En in de afgelopen twee jaar komen we nu, nu pas - de laatste twee maanden - echt tot elkaar. 

Gaan de maskers echt af.

En wat ik zie, is dat ik mijn moeder’s dochter ben.

Gisteren heb ik haar verhuisd naar een hospice, en hopen we nog op een paar mooie weken.
Ik mis haar nu al.

'Als het ego sterft, ontwaakt de ziel'. Mahatma Gandhi

Trick or Treat

Rituelen.
Hamer en Freya waren 6 toen ze voor het eerst Halloween vierden.
Met lampionnen gingen ze ‘trick or treaten’ bij de buren.
Een versje zingen, een verhaaltje vertellen en daarvoor beloond worden met zoetigheden. Anders, mijn man of ik mee. Allen verkleed.
Later, toen ze wat ouder werden, werden wij vooral geacht thuis te blijven.

Eerst vieren we thuis Samhain. Een klein altaar gedekt met een zwart kleed.
Appels, noten en wat bladeren liggen erop. We herdenken onze voorouders en dierbaren. Danken de aarde voor haar voedsel.
De moestuin is gerooid. Alles is ingemaakt, gewekt of ingevroren.
Anders heeft een paar fazanten geschoten, en ik heb ze geplukt.
Na het eten vertrekken Hamer en Freya naar buiten en Anders en ik trekken ons terug voor de open haard.

Zo was ons ritueel.
Tot drie jaar geleden.
Anders moest naar een symposium in London en zou dat jaar niet thuis zijn.
Er was strijd geweest. En tranen. Ik hou van rituelen.
“Schatje, je weet ik doe het voor ons”.
Ik had hem nog uitgezwaaid.
Nooit eerder voelde ik me zo gemanipuleerd.
Het was koud die avond, ook in mijn hart.

De tweeling was verkleed naar buiten gegaan.
Ik zat alleen voor de haard en legde kaarten.
Net toen ik de Geliefden kaart trok, ging de deurbel.
Lopend naar de deur pakte ik snoepgoed voor de kinderen.

“Trick or treat”.
De duivel stond voor me.
Oplichtende ogen verscholen achter een masker.
Hij gromde.
“Treat”. Ik keek hem uitdagend aan.
Met zijn gevorkte voet haakte hij de mijne naar zich toe, omhulde me met zijn cape en plantte zijn lippen vurig op de mijne.
Ademloos. Hongerig.
Mijn lichaam vulde zich met brand. Speelde met vuur. Ik moest geblust.
Ik trok hem naar binnen. Voor de haard legde hij me neer en ontkleedde me.
Zijn gespleten tong draaide loopings met de mijne.
Trok sidderende sporen langs mijn borsten, en bleef plagend rusten op mijn venusheuvel.
Ik lag op de crossroads, wilde elke weg inslaan. Wilde bezeten worden.
Hij beroerde mijn lichaam, alsof hij elk plekje kende.
Een duivelskunstenaar, dat was hij.

“Voor een engel ben je beestachtig lekker, schatje”.
“Toch voelde jij anders. Doe je masker af mijn liefste”.
Ons spel had lang genoeg geduurd.
Opgewonden keek ik in de ogen van.
Het werd heet onder mijn voeten.
Hij gaf me een envelop.
“My treat entirely, my darling. Tot morgen. Liefs Anders”.

The Kick Inside

Eén van de voordelen van een deel van je jeugd in een Angelsaksisch land doorbrengen is het vieren van tradities, die pas later in ons calvinistische landje ˜door de commercie" gebracht werden.
Zo werd ik rond mijn 13e voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen ˜Valentines Day".

In de weken voorafgaand aan de 14e februari was ik net als mijn schoolvriendinnetjes heel druk bezig met het verzamelen en uitwisselen van verschillende liefdesgedichten, die ik in mijn beste handschrift neerpende in een schriftje.
Dat ik dan weer aankleedde met hartjes, plakkertjes en afkortingen als S.W.A.L.K.
Het hele proces leek veel op het vullen van een poesiealbum gekoppeld met Sinterklaasachtige spanning.
Giebelende meiden onder elkaar.
Speculeren wie je kaarten ging sturen en van wie je ging ontvangen.
De liefde was een onontgonnen, onbekend terrein.
De pijlen van Cupido waren rank en slank.

Dertien zijn en Valentijnsdag gaan opmerkelijk goed samen.
Samen met een eerste hevige verliefdheid, op natuurlijk de knapste jongen van de klas met poetische inborst, Kenneth.
Hij schonk mij mijn eerste zelfgemaakte en handgeschreven Valentijnskaart en Kate Bush's The Kick Inside.
Met kerst wonnen wij de eerste prijs met dansen op Village People's Y.M.C.A.
Ik weet nog precies wat ik aanhad.
Meer dan zoenen deden we niet.
Liefde was puur.
Toen we een paar jaar later echt, echt verliefd op elkaar werden -dat merkten we doordat we scharrelden met anderen- werd ik bruusk weggerukt uit het Schotse naar Nederland.
Liefde deed een beetje pijn.
De pijlen kregen scherpere randjes.

Op mijn 19e troffen we elkaar weer, en sloeg de bliksem in.
We hielden we het een half jaar met elkaar uit in Edinburgh.
Hij studeerde inmiddels English Literature & Drama, was 'zwaar' aan de drugs en ik had Florence Nightingale en masochistische trekjes.
Liefde deed pijn.
Van heel dichtbij hem naar de kloten zien gaan behoedde mij om het zelfde te doen.
Daar had ik geen NLP voor nodig.
Ik vertrok naar Zwitserland. We verloren elkaar uit het oog.
Tien jaar later was hij dood.
Zijn hart had te veel littekenweefsel opgelopen van al die doorklievende pijlen.

Dertig jaar later is Valentijnsdag niks wat het was voor mij.
De commercie dwingt je bijkans om vooral vandaag je geliefden te vertellen dat je van ze houdt.
Ik vind dat je dagelijks je geliefden moet laten blijken dat je van ze houdt.

Valentijnsdag is voor mij een herinnering aan hem, en luister ik naar Kate.

Grafenberg Shots

Headline, onlangs:
Mannen met geld bezorgen vrouwen betere orgasmes.
Onderzoekje onder een kleine 1500 Chinese vrouwen.
Representatief?
Een land dat alleen al meer dan 221 miljoen internet gebruikers heeft?
Dat kapitalisme opnieuw uitvindt, maar waar de dames een kuisheidsgordel uit de Han dynastie dragen, als het op hun genot aankomt.
'When Harry met Sally' is eindelijk door de censuur.
En schreeuwen ze nu harder.

Trend berichten.
Ook helemaal van nu.
2009 is nog vers van de pers.
In-uit.
Uit-in.

Ook zo mee bezig?

Geen lingerie, bikiniwax- en botox parties meer.
Zo passé.
Bovendien BTDT, toch?

Hot off the press: G-shot party.
Nee. Geen cocktails met Gin als basis.

Eindelijk na twee jaar via de Atlantische oceaan en het Kanaal, ook binnenkort in Nederland.
Voor de vrouw die nog op zoek is naar haar G-spot en deze wil activeren.
Die inmiddels bekend is met haar clitoraal orgasme, en nu ook een tweede soort orgasme wil.
Dames, er zijn er drie.
Misschien zelfs vijf!

G-shot party.
Voor 1000 euro wordt jouw inwendige gevoelige, genotsknopje ingespoten met een filler.
Ja, hetzelfde als wat ze in je lippen inspuiten.
You know the score.
En heb je drie tot vier maanden, met een beetje mazzel, geen last van vingers of pikken die verkeerd mikken.
Je vernieuwde stootkussen.
Gespot.
Routebeschrijving overbodig.
Gezellig met je vriendinnen langs de dokter om geprikt te worden.
Het duurt nog geen kwartiertje.

"What's a little prick between friends."
"Doe mij maar een double-shot."

Daar kunnen we dan net nog hard en schaapachtig om lachen.
Geen G-spot zonder zelfspot.
Mak als een lam.
In-uit
Uit-in.

Ik vraag me nou weer af voor wie we dit doen.
Voor ons eigen genot? Aangespoord door?
Kunnen we de druk nog aan?
Sinds Kinsey voor een - godzijdank- seksuele revolutie zorgde, zijn we nu ruim vijftig jaar later wel doorgeslagen.
We zijn niet meer tevreden met één orgasme, we willen er zoveel en zo gevarieerd mogelijk.
Liefst een aantal na(ast) elkaar.
Onderzoekers en media bepalen hoe wij moeten vrijen.
Daarom haakt iedereen massaal af.
We hebben geen zin meer in seks.
Mannen hebben tijdens het vrijen te veel stress omdat ze per se willen dat de vrouw klaarkomt.
Zijn pleasers geworden in plaats van overmeesteraars.
Niks egoïstisch aan.
O ja? Says who?
I rest my case.
En wij vrouwen wringen ons in allerlei bochten.
En niet óf juist wel omwille het standje.

De vrouwelijke lustbeleving blijft een raadsel voor de wetenschap.
Voor mannen dan.
Laat dat nou alsjeblieft één van onze mysteries blijven.

En was ik nu de dokter op een G-shot party.
Ik zou geneigd zijn een airbag in te bouwen.


PS voor mannen
In de vrouwelijke lustbeleving schuilt geen mysterie.

Ze geniet of ze geniet niet.

IFFR 2009- Ook het parallel universum is eindig

Met het slotfeest nog in de benen, keel en aderen, wil ik me toch wagen aan een korte samenvatting. Het was een uitzonderlijk filmfestival, waarin ik veel prachtige films gezien heb. 33 films, waarvan 3 niet gezien en uit evenveel weggelopen. Hoogscorend.

In tien dagen de wereld rond (Argentinie, Vuurland, Mexico, Canada, Korea, Japan, Nieuw Zeeland, Frankrijk, India, Sri Lanka, Zweden, Italie, Indonesie, Amerika, Duitsland, Engeland).
In dezelfde tijd heen en weer geschoten tussen een spectrum van emoties.
Tienerleed, volwassen leed, geweld, vreugde, verzoening, vergeving.

Je bevind je in een soort parallel universum.
Als op een boot in een heftige storm, met de golven die over je heen beuken.
Soms in het oog van de storm, waar alles stil is.
Gewoon koers houden, en weten dat er altijd een haven is waar je aan kunt doen.
En dat je die ook bereikt.

Slumdog Millionaire
Wat kan ik hier nog over zeggen? Een hit van Danny Boyle! Publiekslieveling van het IFFR.
Met 10 oscar nominaties, een geheide winnaar.
Flitsend, ontroerend, lovestory met happy end! Jongen uit de sloppenwijken van Mumbai wint Lotto Weekend Millionaire (Ik zal mijn eigen bijdrage eens bloggen ).
Schetst een zeer realistisch beeld van het India van vandaag.

Twee jaar geleden gingen we met zijn vieren naar ‘Les Anges exterminateurs van Jean Claude Brisseau.
De regisseur was met twee actrices toen aanwezig om zijn film te verdedigen. Brisseau maakt cultureel verantwoorde erotische film, wat door anderen porno genoemd wordt.
Maar zeg dat niet tegen een Fransman.
Wij zagen de film met prachtige vrouwen en concludeerden: porno.
Ik vergat de man en zijn film.

A l’aventure
A l’aventure gaat over een vrouw die haar vriend verlaat op zoek naar het ultieme orgasme.
Dat vond ik een intrigerende thema, dus kwam die film op onze lijst. Film begon aardig. Bloedmooie vrouw – eyecandy.
Na tien minuten dacht ik ‘Goh, die speelde ook in …’ . En vervolgens kwam je als voyeur toch weer terecht in een porno film met een semi-intellectueel overgoten sausje.
Helaas hield de film geen stand.
Het ultieme orgasme?
Mail me and find out!

Gomorra
Ik dacht dat het aan mij lag.
Dat ik te veel whisky op had en het niet zo helder meer zag.
Ik was erg moe, wilde al weg maar had al eerder genadeloos om mijn oren gekregen dat ik weg was gegaan bij Breathless omdat ik dat te gewelddadig vond. Peerpressure
Ik vond er geen ruk aan.
Vertelde niets nieuws.
Ja we leven in dog eat dog maatschappij en in de Camorra gemeenschap wordt dat nog extra vergroot.
Je wordt er door beschermd en je wordt er door afgeslacht als je probeert af te scheiden.
De ene keer ben jij baas, de volgende keer een ander.
En er vallen altijd te veel doden.
Ik had dus gewoon naar huis moeten gaan!


La vie moderne
Petit tresor!
Prachtige, ontroerende film over uitstervend ras.
Franse boeren, het soort dat koeien en schapen houdt. En dus veel land bezit, want hebben hooi nodig.
Hard voor weinig.
Boeren die jaren gevolgd zijn door de documentairemaker, die daardoor een uitzonderlijk kijkje in hun wereld geeft.
Hun gevoelsleven blijft vaak woordeloos. Het zijn geen praters.
Maar die koppen.
Karakteristiek, onbuigzaam, weerbarstig.
Gevoelig maar verweerd door het leven.
A voir!

Le mujer sin cabeza
Vrouw uit notabele familie die een dodelijk ongeluk veroorzaakt.
En door haar familie ‘gered’ wordt.
Alle sporen worden uitgewist.
Vervreemding vanaf de eerste minuut.
Maar ik was moe en ging naar huis. Heerlijk paar uur op bed gerust.

De slotfilm in de doelen werd voorafgegaan door een bedankwoord van Rutger en toekennen van nog twee prijzen.

Machan
Gebaseerd op een echt verhaal.
Inkijkje in het arme leven van Srilankezen uit Colombo, die tevergeefs aankloppen bij ambassades voor een visum naar het westen.
Een lumineus idee.
Een almaar groeiend fictief handbal team gaat op uitnodiging naar Duitsland.
Met een doel.
Dat de mannen ook nog moesten handballen, hadden ze niet verwacht. Leuke film.


Het slotfeest was veel van alles.
En realiseer me vanochtend dat mijn prijzen, nog ergens onder het podium staan

Vandaag stap ik terug mijn eigen universum in en ga maar eens lekker uitwaaien op het strand bij de haven.

IFFR 2009 - de wetten van Gossen

Gelukkig heb ik de laatste dagen wat ruimte tussen de films in.
Door roostering en een zieke oppas.
Dat is niet erg.
De wetten van Gossen komen om de hoek kijken.
Verzadiging of gewoon mentale moeheid?
Als je een boek leest, kun je het weg leggen, laten bezinken, weer oppakken, een hoofdstuk opnieuw lezen.
Jij bepaalt wat je absorbeert.
Met film, en specifiek het soort films dat wij zien, krijg je in een afgemeten tijd alles wat verteld en niet verteld moet worden voorgeschoteld.
Over je heen gespoeld.
In your face.
En we rennen door naar de volgende.
Gisteren zelfs letterlijk.
Ik verliet een film om het begin niet te missen van een volgende. Absurd!
Misschien was het einde mooier dan het begin.

Parque Via
Eenvoudig verhaal, subliem verfilmd. Met schokkend, maar prachtig eind.
Beto, een oudere Mexicaanse man past op een kast van een huis.
Antikraak? Nee. Dat siert de man niet.
Het huis behoort toe aan een zeer welgestelde dame.
Beto verzorgt het huis, maait het gras, zorgt dat het in prima staat blijft.
Beto houdt van structuur en alleen zijn.
Staat op dezelfde tijd op, wast zich, weegt zich. Dwangmatig. Hij zit vast in zijn patroon.
Een enkele keer komt er iemand kijken voor het huis.
Beto is dan een en al spanning.
Blij als de koop niet doorgaat. Na 30! jaar valt het doek voor het huis.
Beto moet op zoek naar een andere baan. Zijn bazin voelt zich verplicht, hij is immers verweven met haar familie, om iets te zoeken.
Maar wat past bij hem, want zegt hij zelf “ik ben een typisch geval’.
Het eind zag ik niet, ik moest naar de volgende film, dus verklap ik hem ook niet.
Maar: hij doet iets waardoor zijn status quo en zijn manier van leven op dezelfde manier voortgezet wordt.
Een gelukkige oude dag.

Dogging- a love story
Wat je van ver haalt is lekker.
Engeland is niet ver genoeg!
Een tic van mij is dat ik verslaafd ben aan Engelse tabloids – pulp dus.
Elke ochtend lees ik naast de Trouw, NRC en de Volkskrant ook The Sun, The Daily Mail en The Mirror. In balans.
Zo kan het dus komen dat het begrip ‘Dogging’ mij geheel bekend is.
Dogging is voyeurisme meets exhibitionisme in een kleine ruimte op een openbare plek.
Niet de Peeping Tom ruimte in een seksbioscoop, maar het aanschouwen van copulerende mensen in een auto.
Getting their rocks off. ‘nuff said?
De film is zo van nu – hip geschoten in een hippe stad Newcastle.
Beginnend journalist onderzoekt het thema en gaat er in mee.
Een love story sausje wordt er doorheen gemixt.
Al met al een redelijk geslaagde film.
Veel Geordie slang en Britse humor.
Swinging dicks.
Gezien het feit dat ik tabloids blijf lezen, kan ik jullie nu vast voorspellen dat de volgende film met thema roasting ook gemist mag worden.
Of je moet erg van Brits voetbal houden.

Guidance
Je bent 55. Je man is 2 jaar ouder dan jou, en al even lang thuis, wegens een zere rug.
Neigt naar depressie, maar dat wordt door hem niet onderkend. Je probeert alles om hem uit zijn spiraal te laten doorbreken en vindt een alternatieve genezer.
Je krijgt je man zo ver om in totale isolatie, mee te gaan in een Shock therapy treatment.
Veel fysieke inspanning, streng macrobiotisch dieet. Jij ontspant met 1op1 sessies met je gymleraar, maar voelt je al snel schuldig.
Alternatieve genezer blijkt zelf niet stabiel, heeft de navelstreng met zijn teacher nog niet door kunnen scheuren, en dit leidt tot heftige ontknoping.
Toch komt je man zonder rugpijn en gezonde blos thuis. Rara wat gebeurde er in de laatste scènes?!
‘Stress and anxiety mature the development of the Self’.
Mooi rookiedebuut van Zweedse hunk.

Higher force
Vermakelijke, droge IJslandse klucht.
Hier en daar loepzuiver, hier en daar gruis.
Openingsscene meest shocking. Detoneert. Neem een stelletje IJslandse debt collectors, zonder ruggengraat. Poesjes. Coen brothers achtige spoof.
Persoonsverwisselingen, op schuiven in de rangorde van de gang.
Voorspelbaar eind. Toch veel gelachen. Gelukkig, werd tijd ook.

Strength of water
Nieuw Zeelands debuut over een Maori tweeling.
Als een van de tweeling overlijdt door een tragisch ongeluk, kan het broertje er niet mee om gaan.
Hij blijft haar zien, weigert afscheid te nemen, raakt ontregeld, uit zijn verdriet in woede naar zijn familieleden.
Prachtige authentieke film.
Geschoten in dat prachtige land.
Een aanrader!

IFFR 2009 - Contemplatie

Naar mate je meer onder water gaat in het IFFR, je meer in het donker bent dan in het licht, raak je in een soort contemplatieve staat.
Dit komt ook door de films, die bij je binnen komen.
Soms letterlijk jouw wereld binnen dringen.
Je vereenzelvigt met een thema, je gaat op reis in de film, naar een land of een andere levensfase.
Eergisteren hadden alle vier de films een reden tot overpeinzing.

Involuntary
Zweedse film bestaand uit 5 fragmentarische verhalen met een gemeenschappelijke deler: groepsgedrag.
Hoe afwijkend ben je t.o.v de rest in een bepaalde setting?
Hou je vast aan je eigen idee of laat je je door peerpressure verleiden?
Soms pijnlijke, soms kolderieke voorbeelden. Knap geschetst.

Film ist: a girl & a gun
Tsja, de Duitse documaker kwam in een archief erotisch werk tegen, daterend vanaf de eerste film tot 1930.
Koppelde dat aan beelden uit dezelfde periode van de oorlog.
Goh, een zeppelin, granaat, kanon – is allemaal fallisch.
Gooide een evolutiesausje erover heen met wat Griekse filosofische uitspraken.
Laten we vooral Sappho nemen, die beft bekt zo lekker, en ‘hey presto’: ik heb een waardig document.
Hmmmmmmm. Nee dus.
Wat mij wel weer intrigeerde: in nagenoeg elk erotisch/pornografisch filmpje komen de dames er weer bekaaid van af.
Ook bestialiteit is van alle tijden, daar hoef je de bijbel niet op na te slaan.
Die arme herdershonden…
Voor wat betreft make-up, kleding, tijdbeeld vond ik het een genot om naar te kijken – wanneer ik niet sliep -.
Prachtige zijden gewaden, Charleston, lobkousen, mannen in pak, robe-manteaux.
Wel weet ik nu waarom Duitsers alles nasynchroniseren.
Ze kunnen niet vertalen!

Sunrise/sunset
Documentaire van Russische topmakelij over de Dalai Lama.
In één woord geweldig!
Voor €6,70 kregen wij een bijna 2 uur durende lecture van ‘himself’.
Legde de eenvoud uit van zijn gedachtegoed en dat van Boeddhisme.
En liet je achter met allerlei vragen, overpeinzingen.
Ik kan er niets meer over schrijven dan dit; het houdt me al dagen bezig.

Still Walking

De dag sloot met een Japans pareltje.
Gezin dat elk jaar bijeenkomt om de tragische dood van hun oudste zoon te herdenken.
Hoewel liefde de familiebanden in stand houdt, broeden geheimen en rancune onder de oppervlakte.
Vader is een gepensioneerd arts, die wilde dat een van de zoons in zijn voetsporen was gevolgd. De jongste nog levende zoon, die kunstenaar wil zijn, maar zijn karig bestaan verbloemt, zich schaamt.
Getrouwd is met een weduwe met kind.
Moeder die aan dochter meedeelt ‘Waarom een weduwe? Was het maar een gescheiden vrouw: die haat tenminste haar ex’.
Dochterlief die te lui is om te werken, en alleen aast op het huis van haar ouders.
Een vertelling over de essentie van het leven.
Een prachtig eind vol rituelen. Mooi!