Een goede autoverkoper kent twee zekerheden: een klant komt nooit ‘zomaar’ de showroom binnenlopen en een auto kopen is een kwestie van gunnen.
Dit moet een van de lessen geweest zijn die zoonlief van zijn vader leerde.
Zijn vette onvoldoende in eindexamenvak tekenen op de middelbare school, was in elk geval geen graadmeter voor zijn huidige status.
De man is 43. En pas 17 jaar echt ‘on the scene’.
Damien Hirst.
Enfant terrible van de kunst wereld presteert het weer. Slimme marketeer of de nieuwe Andy Warhol?
Feit is dat hij ‘the most influential individual in the art world is, today.’
Veilde hij onlangs nieuwe werken rechtstreeks via Sothebys met uitsluiting van de Saatchi gallery, de mecenas die hem groot maakte. Opbrengst: 111 miljoen pond.
Brak daarmee alle gevestigde records en zeker gezien in het licht van de kredietcrisis is dat uitzonderlijk.
Werd groot door conceptuele kunst en installaties. Meest bekende exponent van de YBA’s (Young British Artists) en alleen daarom al in zijn eentje verantwoordelijk voor het huidige, creatieve moderne kunst klimaat aan de andere kant van het kanaal.
Zijn Natural History series (beesten op formaldehyde) zijn legendarisch en exemplarisch.
Evenals het vercommercialiseren van kunst.
Het mooie aan Hirst is dat hij nooit op zijn lauweren rust, maar altijd vernieuwt en daarbij de grens op zoekt, provocerend.
Met ingecalculeerd afbreukrisico.
En daarmee de kunstwereld, jij en ik steeds op het verkeerde been zettend.
“Wat is kunst, vind ik dit mooi, of afgrijselijk?”
Wanneer was Nederland, voor het laatst in de kunstzinnige picture?
Als de spotlight hier is, schijnt hij meestal in Groningen.
Nu heeft het Rijksmuseum de wereldprimeur van zijn meest dure creatie ooit.
For the Love of God – een platina schedel voorzien van van 8601 diamanten en kostte 14 miljoen pond om te vervaardigen.
Hoezo Bling Bling?
Te zien vanaf 1 november tot 15 december. De aanpalende ruimte in het rijksmuseum is ingericht door Damien Hirst zelf.
Afgelopen vrijdag toog ik met de trein om de schedel met eigen ogen te aanschouwen. En passant zag ik ook nog eens de echte Nachtwacht, in plaats van de replica in Edam.
Ongeduldig volgde ik de borden ‘Damien Hirst – For the Love of God’.
Via een smalle zwarte gang kom ik in de tabernakel.
De duisternis wordt door acht kleine spots, gericht op de schedel, verlicht.
Ik zie nog niets.
Mijn ogen wennen aan het donker en zien dat de glazen kubus waarin de schedel zich bevindt, omringd is door mensen.
Mensen bewegen, glimpen toestaand.
Eenmaal dicht tegen het glas, schittert de schedel je tegemoet.
Wat is ie klein en fragiel.
En tegelijkertijd straalt hij een immense, onwereldse kracht uit. Contrastrijk.
Hoe is dat mogelijk? Een platina afgietsel van een schedel, gezet in diamanten.
Een uit de hand gelopen sierraad.
Een pronkjuweel met een straatwaarde van inmiddels zo’n 100 miljoen dollar.
De mensen met mij in de ruimte vergapen zich aan deze schoonheid.
In de weerspiegeling van het glas zie ik alleen maar glimlachende, warme, onderzoekende gezichten.
Zonder uitzondering.
Ik keer drie keer terug, door schittering en mystiek verblind.
Personificatie van de ontwikkeling van mensheid. Treffend.
Dit is Kunst.
Damien zou Damien niet zijn, als er geen uitgebreide merchandising aan vast zat. Het T-shirt, de pet, sleutelhanger, poster. Voor ieder wat wils.
“For the Love of God questions something about the morality of art and money."
Rest mij nog een vraag? Hoe gaat zijn nieuwe kunst er uit zien als zijn moeder heftigere krachttermen gaat roepen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten