WATT

Op tijd zijn en toch een half uur wachten in de rij om naar binnen te komen.
Het ‘We gaan naar een kicken concert gevoel‘ suisde van kop naar staart en terug.
Eenmaal in de entree van het nieuwe WATT valt de vijftien meter hoge stenen muur met regenboog verlichting op.
WATT is het nieuwe Nighttown, dat weer de nieuwe Arena was.
Het heeft onder leiding van de broertjes Tieleman en Ted Langenbach een modern duurzaam eco sausje qua uitstraling gekregen.
Niet verkeerd.
Eenmaal in de zwarte rocktempel, begon de avond met een verzameling koper: tuba, trombone, trompet.
De Kift uit West Friesland blies lucht en plezier uit.
Fanfare meets punk meets de keuken meets vermakelarij.

Wij zijn naar boven getrokken en hangen uitgekiend aan de balustrade.
Dan om 20.30 stipt stapt Franz Ferdinand het podium op en neemt in.
Look Sharp shoes, strakke, zwarte skinny jeans.
Koel.
Image is everything.
Nog voor het tweede nummer begint staat de rocktempel al te kolken.
Ongekend. Opzwepend.
Retestrak gitaargeweld.
Alex flext benen en armen, speelt gitaar a la Jimmy H.
Onder ons kolkt de menigte als een uitgelaten school vissen die door de stroming alle kanten op zwiept.
Franz Ferdinand dolt iedereen en speelt ons plat. Letterlijk.
Wij hangen aan de reling als uitzinnige paaldansers, headbangend, rug de verkeerde kant opduwend, pogoënd.
Muziek nodigt uit tot gierende luchtgitaren en hard meeschreeuwen.
Net wanneer je in een stevige mars stapt, klaar om te gaan springen, verandert de muziek in een voorbij denderende trein en kun je even op krachten komen.
Om vervolgens in de volgende straffe gitaarsessies mee te gaan, alsof je een ragdoll bent.
Aan het eind sprongen de drie leden het podium af om crowdsurfend gewiegd te worden.
Franz Ferdinand: op handen gedragen.

Afkoelen, meer bier en gin.
Even naar de basement om het piepjonge en hoogst energieke Cut off your Hands in actie te zien.
Talentvol. Maar niets kan FF overtreffen.

Mijn concertmaatjes taaien af, maar ik heb ondertussen oude bekenden getroffen en wacht geduldig op Hercules & Love Affair, een Newyorks DJ initiatief dat de limelight even stal door een gastoptreden van Antony Hegarty.
Om hem is het te doen. Die kwam niet. Was bekend.
Het eindigt weer met koper.
Hercules wordt gedragen door twee blazers, trompet en trombone.
Pas bij het derde nummer swingt het een beetje. Jammer.
Zelfs het mooie ‘Blind’ blijft steken in het donker.

Herinneringen aan een puike avond zitten vandaag vast in mijn nek, rug en stramme knieen. Mag ik nog even navoelen.