Will boys be boys?

Vroem, vroem.
De belletjes vormen op zijn lippen als hij het uitspreekt.
“Vroem, vroem”. Soms broem, broem met iets meer speeksel.
Je hoeft geen rocketscience te hebben gestudeerd om te weten waarover hij het heeft. De algemene deler is: alles wat beweegt, motorisch gestuurd wordt en lawaai maakt.
Dus brommers, motoren, de tram, tractoren, veegwagens, vuilniswagens, helikopters, auto’s en de wasmachine wanneer hij spint op 1600 toeren.
Hoe meer herrie, hoe meer ‘vroem vroem’, hoe meer glinster in zijn pretoogjes.

Regelmatig vraag ik me af: als ik nou een meisje had gehad, zou zij hier in net zo geïnteresseerd zijn?

Nurture
Tot niet zo lang geleden gingen de geleerde heren en dames wetenschappers ervan uit dat de verschillen tussen de beide seksen aangeleerd zijn. Meisjes wordt dus geleerd fijn met poppen te spelen, en jongens móeten nou eenmaal van pappie en mammie grote hijskranen bouwen van lego en met graafmachines over het tapijt racen.

Nature
Tegenwoordig weet men beter, zegt men.
Mechanistische biologen die genen steeds verder ontleden komen steeds tot grotere ontdekkingen. Men weet nu dat de samenstelling van je hormoonspiegel in je prilste jeugd enorme invloed heeft op de ontwikkeling van je brein. Het type geslachtshormonen dat je in je jeugd in je lichaam hebt bepaalt tot welk type – mannelijk of vrouwelijk – je hersenen zich ontwikkelen.

Ik vraag me dan het volgende af. De genetische code in de DNA-moleculen bepaalt de volgorde van aminozuren in eiwitten; wat niet wordt bepaald is de manier waarop de eiwitten in cellen, cellen in weefsels, weefsels in organen en organen in organismen worden gerangschikt. Dus men veronderstelt dat een organisme zich automatisch vormt.
Als je de juiste ingrediënten op de juiste tijd in de keuken aflevert, ontstaat er dan spontaan een soufflé? Als je de vaat op het aanrecht plaatst, wordt die dan gedaan?
Of om bij het onderwerp te blijven, will boys be boys?

Er is nog een soort derde weg, die Nature en Nurture met elkaar verenigt.
Het individuele geheugen en gedrag zijn het gevolg van het feit dat organismen het sterkst resoneren met hun eigen verleden, maar dat organismen ook beïnvloed worden door morfische resonantie (Sheldrake) van soortgenoten via een soort geheugenreservoir zo je wilt database, te vergelijken met het collectief onderbewuste (Jung)

Dat hele Nature/Nurture debat kan me gestolen worden. Ik zoek zelf wel de verschillen.
En dat levert de volgende anekdote op.

Vandaag was Rotterdam het Monaco aan de Maas.
Als Jake morgen klaagt over pijn in zijn nek dan komt dat door het vele staren en wijzen naar ‘Vietuig, vietuig’.
De helikopters en vliegtuigen cirkelden als buizerds in de lucht boven het circuit.
Vanochtend vroeg liepen we naar een festival terrein dat volgebouwd stond met stands met muziekzenders, veilig verkeer Nederland, pitspoezen, snelle auto’s, raceauto’s.
Het werd een vader/zoon dag, zonder twijfel. Ik detoneerde.
Jake werd als een magneet getrokken naar deze Tonka auto’s voor de volwassen man.
Aanraken moest en zou hij. Dat de auto’s gevangen zaten in een omheining boeide hem niet. Daar kon je toch onderdoor?
Uiteraard moest hij er ook in, wat natuurlijk een leuk plaatje opleverde.

’s Middags rook de Rotterdamse lucht naar ‘burnt rubber’. Of rook testosteron voor de verandering zo. De vrouwen hadden vandaag en masse een vriendinnendag: buiten Rotterdam.
Ik ging met Jake vlak onder aan de Willemsbrug staan, tegen een hek. Jake op mijn nek, met goed uitzicht op het circuit. Binnen no time klonk het dierlijke gebrul van de Renault F1 van Doornbos.
Ik voelde hoe Jake’s handjes mijn haren stevig vastgreep. Brullend zoefde de bolide langs. ‘Vroem, vroem’, hoorde ik boven me.
Het ging nog goed.
Even later kwam het gedonder weer, en scheurde de volgende bolide langs. Jake’s grip op mij werd nog steviger.
De return via de Willemsbrug werd hem teveel. Mijn haren trok hij bijkans uit mijn hoofd en ik voelde hoe zijn lijfje trilde.
Ik tilde hem snel van mijn schouders af en trok hem dicht tegen me aan.
Hij was al begonnen met huilen.
Vroem, vroem klonk ineens niet zo stoer meer.