Trigger

Het is zoals het is.
Deze zomer trok vertraagd aan mij voorbij.
Mijn project op ’t werk was al maanden klaar en vanaf juni was ik een soort veredelde bankzitter in de non-profit. Dat gegeven is al een contradictio in terminus. In mei leek dat nog een aardig vooruitzicht: een zomer lang vrij van werk.
2008 is tot nu toe qua fysieke gesteldheid een flinke aanslag gebleken, dus een vakantie van ook het verstandelijk vermogen was nog helemaal geen slecht idee. Mens sana in corpore sana, toch?

Zo ben ik de afgelopen maanden tot een soort stilstand gekomen. Nou ja, stilstand, het stand-by knopje brandde nog. Ik gaf me over aan het structuurloze. Ik kan het allemaal: lummelen, mezelf vermaken, vegeteren, mijmeren, Genieten.
De fase van ‘moeten’ heb ik al jaren geleden achter me gelaten, wat heel prettig kan zijn.
Maar hoe minder druk, hoe leger de verpakking en inhoud. Dat ervaar ik dan weer wel.
Het gebrek aan mentale uitdaging zorgt dat mijn hersenmassa grijs blijft, terwijl ik zo van kleur houd.
Langzaamaan begon dat rode lampje weer een beetje te gloeien.

Deze maand moet die grijze massa weer gaan kleuren, zo veel is zeker.
Ik kan zo aan de slag ‘puin gaan ruimen’ bij een van onze business units. Ik wil echter ook wel weer eens bouwen. Die optie is elders binnen het bedrijf aanwezig. Dus een eerste gesprek: verliep top.
Het beslissende gesprek was afgelopen vrijdag.
Het had alles in zich om even goed te verlopen.

Is het mogelijk om van een vrijwel geheel vegetatieve stressvrije staat die al maanden duurt in één keer op scherp te staan?
Ja, maar kies dan de juiste trigger.
Soms kiezen triggers jou. En heb je het nakijken.

Het was een openingsvraag, of eigenlijk niet eens. Meer een check.
Mijn antwoord begon ik half grinnikend, verontschuldigend.
Zei iets over de promotie van mijn broer.
Ik zat daar toch?

Mijn fight or flight mechanisme was al in volle gang. Ik knokte links en rechts en had mezelf als tegenstander.
Een gevecht met twee verliezers: ik en mijn Schaduw.
Geen moment koos ik voor pas op de plaats, damage control, herbepalen van positie. Dodelijk!

Toen ik na een half uur de arena verliet was ik alleen maar boos. Ranselde mezelf. Trok mezelf nog even flink naar beneden. Zelfkastijding kan louterend werken, maar je moet het niet overdrijven. Mijn helikopter koos meta, analyseerde en besloot om in ieder geval mijn weekend niet te laten vergallen: ik heb immers een vrolijk joch thuis, dat gebaat is bij een vrolijke ik.
Maar vandaag is maandag en ik heb nog niets gehoord………