Twee

Ruim drie en half uur nadat ik naar operatiekamer vier was gebracht werd Jake geboren. Die laatste uren kenden een hoog drama gehalte. In de week dat ik in het ziekenhuis was, had mijn lichaam een extra 25! liter vocht opgeslagen. Dit omdat mijn nieren niet meer functioneerden. Ik zag er uit als een lijk dat een maand in het water had gelegen. In die drie uur werd met man en macht gewerkt aan het enigszins buigen van mijn rug opdat de anesthesist een goede spinaal punctie zette. Er zat zoveel spanning en vocht in mijn lijf, dat op het moment dat de 15 cm holle naald mijn rug in ging, deze naald alle kanten, behalve de goede, opzwiepte. Het hoofd van de anesthesie prikte; er was geen betere anesthesist. Er moest goed geprikt. Het wilde niet lukken. Elke keer moest hij een wervel omhoog. Elke keer werd de druk opgevoerd en liep de tijd door. Mijn conditie werd zienderogen slechter. Een nieuw insult en bloedbad tijdens de keizersnee moest voorkomen worden. Om me heen hoorde ik steeds de kalmerende woorden van het team, dat me bemoedigend toesprak. Ik was de rust zelve. Zo erg zelfs dat wanneer ik hoorde dat men volledige narcose besprak, ik zei “Nee, dat niet. Dat wordt mijn dood. Ga maar gewoon snijden. Dan maar zonder verdoving.” Alsof het om het vullen van een gaatje in een kies ging. De anesthesist nam een time out van 5 minuten. Zijn hoofd moest leeg. Bij zijn terugkeer plaatste hij zijn 12e naald. Ik voelde gelijk een warme sensatie door mijn onderlijf en zei het. In allerijl werd er gereageerd. De spinaalanesthesie zat. Ik werd op de operatietafel getild en men begon acuut met de keizersnee.
“Ik krijg geen lucht”, wist ik nog net te zeggen. Een zuurstofmasker werd gelijk geplaatst. Door de hoogte van de verdoving raakten mijn ademhalingsspieren tijdelijk verlamd.


Jake, klein lief beertje van nog geen twee kilo kwam met 32 weken de wereld in gevlogen. Zijn komst was al even bijzonder als zijn conceptie. Dwong mij en zijn vader er gelijk te zijn, voor hem. Het ene moment zit je nog midden in de ontkenning, totaal gefocust op andere zaken. En dan, je hebt geen keus, ben je ouder. Je wilt ook geen keus meer.
Zo’n heel klein ventje, dat gelijk al zelfstandig ademend, liggend in een couveuse, volledig afhankelijk is van je. Jouw zorg, jouw liefde, jouw aandacht.
Jake werd naar mij toegebracht in de couveuse een dag na zijn geboorte. Eerder kon niet: ik kreeg een tweede insult na de geboorte.

Een klein mensje gebundeld liggend tussen mijn borsten. Dit was mijn zoon.
Zachtjes legde ik mijn hand om hem heen, en probeerde de wirwar van gevoelens te ontkluwen. Ongeloof.
Ongeloof dat dit wonder uit mijn buik is gekomen. Dit perfecte wezen. Ongeloof dat ik moeder ben. Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn geest: mijn borstvoeding kwam op gang. Ik moest kolven, Jake kreeg sondevoeding. Had nog geen zuigreflex.

Op de derde dag ging ik met de rolstoel naar neonatologie om Jake voor de 2e keer te zien, en kennis te maken met de verpleging die voor hem zorgde. Het was belangrijk dat wij een band met hem opbouwden, hem gingen verzorgen en met hem buidelden.
Er kwam een verpleegkundige naar me toe. “Jij hebt HELLP gehad, hè. Doe het maar rustig aan. Het kan wel drie jaar of langer duren voor je weer hersteld bent.”
HELLP syndroom. Het was de eerste keer dat ik hoorde wat ik mankeerde. Haar woorden kliefden door me heen. Vooral …. ‘wel drie jaar' ……. Ik kon morgen niet eens overzien. Tot op de dag van vandaag doen haar woorden nog het meest pijn, want bewaarheid.

Bijna twee weken later was ik thuis en zat in het ritme kolven- met de taxi naar het SFG- kolven- SFG –slapen –kolven. Ik overleefde met behulp van schema's. Sjors is heel lief tijdelijk bij me in huis getrokken en zorgde voor me ’s avonds en ging naar zijn zoon in het SFG.
Jake is een bikkel. Na vier weken mocht hij de dag voor mijn verjaardag naar huis.
Het eerste halfjaar was heel zwaar. Aanleggen, teruglopen borstvoeding, niet willen drinken, voed je op vraag of op gezette tijden, vinger voeden. Tegen vooral het laatste had ik grote aversie. Het leek wel alsof ik een gans vol stopte, om het daarna te willen slachten voor de foie gras.
Ik wilde het allemaal zo goed doen. Grote plannen. Alleen nog maar biologische voeding, zowel voor mij als voor Jake. Geen synthetische stoffen. Katoenen luiers. Alles op de antroposofische manier. Radiostilte. Ontwikkeling van het superbrein. Slapen in een Piet Hein Eek bedje. Moderne kunst op zijn kamertje in plaats van speelgoed.

Al heel snel kwam mijn pragmatische aard weer boven en koos een eigen aanpak die de goede, uitvoerbare aspecten integreerde en de rest ging op het hellend vlak.
Daar voelde ik me een stuk lekkerder bij. En Jake ook. We kwamen in een prettig ritme samen.

Het voordeel van een prematuur kind is dat er medisch gezien goed op gelet wordt. Zo kreeg Jake elke maand tot zijn 1e verjaardag peperdure inentingen tegen het RS virus. Hij had en een fysio- en een manueel therapeut in diezelfde periode, die er voor zorgden dat zijn schedel,nekje en rugwervels goed ontwikkelden.

Jake ontwikkelde zich voorspoedig. Na een jaar had hij zijn achterstand ingelopen en werd hij niet meer ‘gecorrigeerd’ opgenomen in de statistieken.

Jake is na beertje, smurfje en boefje nu een echt ventje geworden.
Jake is een sociaal, ondernemend en vrolijk jochie. Een dwarse peuter met een heerlijk sterk willetje. Onderzoekende geest en ongelooflijk aanhankelijk. Je kunt wat mij betreft niet genoeg je kind knuffelen.
Ons avondritueel – het rekken van slapen gaan – behelst het tot in de treure kussen van zijn voetzolen. “Kusje, kusje”, terwijl ik om en om een voet in mijn gezicht geduwd krijg. Op zijn beurt kust hij zijn knuffels, de buddha’s en een ieder die er om vraagt. Een high en low five behoort al een half jaar tot het standaard repertoire.

Deze zomer is hij heel stoer met zijn even zo stoere papa op vakantie gegaan naar Frankrijk, kamperen. Een belevenis. Twee weken zagen we elkaar niet. Bij thuiskomst huilde ik het hardst.

Alle clichés zijn waar, laat ik dat voor op stellen.
Het is een volstrekt irrationele keuze om voor het ouderschap te kiezen (heb je wel te kiezen?). Je weet niet hoe het is om ouder te zijn totdat je het bent.

Jake is natuurlijk het knapste, liefste, stoutste, mooiste kind. Er is geen betere.
Mijn blinde moedervlek groeit gestaag. En zal dat blijven doen.
Het mooiste aan mezelf vind ik dat ik onvoorwaardelijk liefheb. Me geen leven zonder hem kan voorstellen. Tegelijk realiserend dat hij vanaf zijn geboorte, gelijk ieder kind zich los aan’t maken is van de ouder. Ik hoop dat ik onbevangen blijf. Dat ik me net zo verwonder over alles, als hij dat doet. Jake bewaakt en bewaart het kind in mij.
Ik wou dat ik strenger was. Maar hij is zo leuk. Hij wil vast dat ik strenger ben, daarom daagt hij me uit.

Als hij straks over een paar uurtjes wakker wordt zal ik zijn verbaasde blik zien. Het hele huis is versierd met slingers en ballonnen. Hij mag straks de kaarsjes uit blazen, zijn handen en gezicht in de taart duwen. Zijn cadeautjes uitpakken. Het is zijn feestje.

Mijn lieve ventje is twee. Samen zijn we twee.


If I had a child
What a child it would be
Never have to bathe
Have sweets for every meal
Wear their favourite clothes every day
And go to bed when they want to
Have jellybeans for breakfast
And run free whereever they please
If I had a child
What a child it would be
You see them play in the shade
And pick apples off the trees
If I had a child
It would be the child that God made