Kerkhoven hadden een zuigende werking op haar.
Als de onderstroom van de zee.
Uitnodigend en gevaarlijk.
Als dochter van een moeder, was ze precies dat.
Meer had ze niet nodig, mannen ook niet.
Die overtuiging hield ze lang vast. Te lang.
Haar broer voelde zich al jong half wees.
Zij nam haar vaders naam pas aan bij meerderjarigheid, toen het niet anders kon.
Wat je niet herinnert, kun je ook niet missen.
Simpel en doeltreffend mantra.
Als ze haar moeder er naar vroeg, ontmoette ze vrieskou.
Bevroren herinneringen, met onderhuidse, kolkende emoties.
Ze sloot een deur.
Ze koos haar eigen weg.
Twintig jaar geleden ging ze schoorvoetend op zoek.
Burgerzaken kon haar niet helpen. Plaats van overlijden onbekend.
Via omwegen komt ze er alsnog achter. Te laat.
Het graf was al geruimd.
Ze sloot weer een deur.
Ze raakte zwanger.
Ik wil een zoon, wenste ze.
Het universum is haar welwillend.
Geen projectie. De pijn stopte hier.
Nieuw onontgonnen terrein.
Eindelijk besef dat ze voor 50% uit voor haar onbekend DNA bestaat.
Gespit en gewroet in haar stamboom.
Zelfrealisatie.
Dit jaar stond ze aan het graf van haar oma, haar moeders’ moeder.
Die huilt om haar verlies.
“Dit heb je mij ontnomen”, schiet door haar heen.
Ze zegt het haar. Weer die ijsklont.
Die deur blijft gesloten.
Een mooie herfstdag ergens in de provincie Groningen.
De dag na haar verjaardag loopt ze over een klein kerkhof met haar zoon.
Op zoek naar voorouders.
Haar zoon raapt witte steentjes van een dubbel graf en gooit ze in de lucht.
Hij lacht en heeft plezier. Ze loopt op hem af, en leest de zerktekst.
Een warme rilling loopt over haar rug.
Hier liggen haar overgrootouders. Al een eeuw lang.
Haar vaders’ grootouders.
Zijn tak komt opeens dichterbij.
Tastbaar bijna.
“Maak ze maar wakker”, zegt ze lachend tegen haar zoon.
Voortaan heeft ook zij een gedenkplaats waar ze naar toekan.
De koude kant ontdooit.
Dit blog is een bewerking van de November opdracht van het Fantasierijk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten